Saklı Şehrin Günlüğü

İstanbul'da kış mevsimi

2011-01-07T13:47:00.000-08:00

97 den beri takip ederim kış mevsiminin İstanbul'a gelişini. Martılar ne zaman sahil kıyılarda toplanır, iskeleye yanaşan vapurların üzerinde daireler çizerek uçmaya başlarlarsa o zaman kar yağar istanbul'a. Bu sene martıların sahil kenarlarında toplandığını görmedim henüz ama diğer kuşlarla birlikte "Mavi Marmara" nın istanbula gelişinde ve Mavi Marmara'nın sarayburnundan tamiri için tuzla tersanesine gitmeden önce gemiye eşlik ettiklerine şahit oldum/şahit olana şahit oldum. Mavi Marmara geldiğinde yanındaydılar ve kış tam olarak gelmemişti bu şehre.

Ocağın ilk haftası ve hala kar yağmadı İstanbul'a. Özlemle beklediğim söylenebilir karın yağmasını ama bu sefer bir farkla. Kar yağarken çocukluğumda sokak lambalarına odaklardım kendimi dakikilarca hatta saatlerce. Meleklerin ne kadar da titiz olduklarını anlamaya çalışırdım. Birbirine değmeden yeryüzüne inen kar tanelerini öyle güzel taşıyorlardı ki; sokak lambasındaki ışık bile titriyordu sanki. O karteneleri yeryüzüne yağmaya başladığında senin de yanımda olmanı ve bu güzelliğe en yakından şahit olmanı isteyeceğim. Bir anlık da olsa ikimiz de çocukluğumuzda aynı enstantaneyi görebilmeyi hayal ediyorum. Kimse bilmez belki, kar yağarken üşümez insan, kar yadıktan ve melekler her bir kar tanesini yeryüzüne bıraktıktan sonra üşür.

İstanbul'un kışında özlenilen ve özlenen varsa; özlemsiz baharlardan, yazlardan evladır bir ömür boyu. Özlemsiz yaşanmış yıllar "sevmek" olmadan nasıl anlaşılabilir.
Üşüyen ellerimiz olsun sadece ısınan kalplerimizin nazarında nedir ki...

Güzel'e

2010-12-03T13:58:00.000-08:00

Aklımın ucunda bir şey duruyor ve dilim onu söylemekten yorulmayacak. Akıl bazen yetmiyor bilmeye çünkü aklın ucundakine uzanınca ürkek bir kumru gibi kaçıveriyor. Belki de uzanmak yerine aklın ucundakine, çağırmalı onu davet etmeli hal ile lisanı güzelleştirmeye. Derç etmeli güzeli layık olana; lakin kıyas etmeden ve kalbin merkezinden huruç etmeksizin.

Güzellik ve estetik.. kelimelere dokunmaksızın kim anlatabilir ki güzel olanı ve onun niteliklerini? İnsanlar üzerlerinde taşımaktan mutlu olurlar bu olguları. Zira bu iki olgu aslen bir duruş'tan ziyade öze dairdir. Önemli ve değerli olan; güzellik ve estetiğin başka bir güzellikle yamanmamış olmasıdır. İnsanlar böyle şeyleri hikayeleştirmeyi severler mesela. Oysaki güzel olanın mimarisi (yani dış görünümü) ancak güzel bir bakış açısı, naif ve merhametli bir kalp, kararlı ve dirayetli bir akıl ile meydana gelir. Güzellik içten dışa, kelimelerden cümelelere doğru kalbin uzuvlara hayat nakşetmesidir. Güzel olan varlığın kendisidir. Allah tüm güzelliklerin sahibi ise yarattığı insanların ve diğer canlıların güzel olması için başka bir şeye gerek yoktur.

Bahar ile Anlamını Diri Tutan Kelimeler

2010-10-11T07:16:00.000-07:00

Sonbahar baharıdır şairlerin demiştim bir zamanlar. Hatrımda kalan bir çok anı ve an'dan mülhem; sonbaharın baharın sonu olmadığını ilk bahar'ın da baharın ilki olmadığını söylemek istiyorum. Bahar vardır sadece. 'İlkbahar' baharın girizgahdır, 'sonbahar' ise bahar'ın sonuç cümlesi. Aylar farklı zamanları taşısa da geleceğe "bahar" her zaman kendine has olacak.

Sevmek, sevilmek, düşünmek, beklemek, yağmur, kar, üşümek, ısınmak, rüzgar, üsküdar, fatih, eminönü, kitap, şiir, biriktirmek, dost, yeşil, mavi, eflatun, köprü, ev, yol.. hepsi baharla anılınca, bahara yaslayınca sırtını daha diri duruyor ve ayakta tutuyor biz insanları. Bahar dedimse akla sadece bir mevsim olan bahar gelmemeli. Baharın daha geniş bir lügatı var inananlar için. O halde kelimeleri ne için bir araya getirdiğini iyi bilmeli insan. Kelimelerle düşünür insan ama anlamlarla yaşar...

Rastlaşmalara Dair

2010-09-18T07:56:00.000-07:00

Dün ve bugün arasında cereyan eden hayat meşgalelerimizi; neden ve sonuca bağlarız her defasında. Bir yerden bir yere hareket edişimiz vuku bulan rastlaşmaların zeminini de hazırlıyor.

Bir söz oluyor kimi zaman bizi uyandıran ve kimi zaman da bir his.
Dün sabahtı. Hakan Albayrak, Fatih'te sokağın diğer tarafında gazete bayinden gazetesini almış gideceği yere ilk adımını atıyordu ki, göz göze geldik. Selamlaştık ve tebessüM ettik birbirimize. Tebessüm etmek sadakadır değil mi ne de olsa.
"Erkencisin" dedi bir önceki karşılaşmamıza binaen. Oysa sabah saat 8:30'du. Tekrar selamlaştık rotamıza devam etmek için. Nedense gazetesinin yanında almayı adet edindiği uludağ limonataya ilişti gözüm. Bu üçüncü rastgelişim: gazete ve yanında uludağ limonata...

Arkadaşlardan biri kitap yayımlamış. Aşk üzerine hikayeler.. Dedim kendisine hayılı olsun ve sordum:
-Nedir aşk'taki maksadın?
-Karışık bir şey hocam.
-Yazan sen isen biliyor olmalısın neye dair olduğunu.
-Hatırlamıyorum aşıktım. (kısa bir gülüşme)

Bu olaydan bir-iki saat sonra Bosna'da okuyan yirmili yaşlarında üç arkadaş geldi yanıma. Ziyaretleri sevindirdi beni. Bir kütüphane hazırlığı içindeler. Bosna'da kaldıkları yurdun kütüphanesini oluşturmayı üstlenmişler. Kitap listeleri, yayınevleri, kitaplar için raflar, kargo vs.. bir koşuşturma içindeler. İçlerinden Bilal ile bir yıl önce tanışmıştık, Bosna'ya gitmeden önceydi rastlaşmamız. Bazen tanıştığım yeni insanlarla, birden bire gelişen irtibatlı olma durumuna şaşırıyorum. Vesileler, icra edilen bir işin akabinde veya öncesinde insanı bir hamur gibi yoğurabiliyor. Daha önce hiç görmediğiniz birine, sanki yıllar önce onu görmüş ve konuşmuş gibi yaklaşabiliyorsunuz. "Seni gözüm bir yerlerden ısırıyor" cümlesi bu durumu iyi iyi anlatmasa da deyimleşmiş halidir.

Halit Ömer Camcı. 35 yaşında bir güzel adam. Öyle ki onu her gördüğümde içimde güzel hasletler ve düşünceler peyda oluveriyor. Mütebessim yüzü, hareketli mizacı ve neredeyse onu her gördüğümde elinden bırakmadığı fotoğraf makinesi, kendisini tanımış olmanın verdiği mutluluğu anlatmaya yeter. İlk Topkapı Sarayında gerçekleşen bir konserde rastladım ismine. Mevlana Celalettin Rumi konulu Fotoğraf sergisi vardı sarayın içindeki bahçede. Yüzlerce fotoğraf, hepsi de birbirinden anlamlı ve bir bekleyişin ürünü. Ofisinin çalıştığım yerin karşısında olduğunu öğrenmemle tanışmam bir olmuştu. Velhasılı kendisi iyi bir fotoğrafçı ve bunun da ötesinde has bir adamdır.

Ruhun Mevsimleri

2010-09-10T12:09:00.000-07:00

"Ruhun mevsimleri" dedi vapurdaki adam, 42 yaşının verdiği durulukla. Kazanmanın kaybetmekten daha basit olduğu, sevinçlerin mutluluk getirmediği zamanlarda, ailenin, yani özelde anne ve babanın nasıl bir yere tekabül ettiğini anlıyor insan.
"Babamı bir kaç yıl önce kaybettim. Gençliğimde babamla hep kavga ederdim. Şu dava, bu dava, şu okul, bu iş ve arkadaşlar... Hep ihmal ettim babamı ve onunla konuşmayı." diye devam etti adam. Biraz sonra başını deniz tarafından güverte tarafına düz bir açıyla çevirerek; "Çocukluk dönemi, insanın çevresini, sesleri, görüntüleri kısaca dünyayı algılamasıdır. Gençlik, kavga, gürültü, mücadele, fevrilik ve hatalarla doludur. 40 yaşını geçtin mi artık bir ayağın çukurda hissedersin kendini. Aslına bakarsan öyle değildir, ama öyle hissedersin. Ölüm hep zihnindedir. Bir çok şeye duygularını yansıtamazsın. Yarım kalmışlığını düşünürsün bir çok anın. Sevdiklerin daha bir önem kazanır gözünde. Çocuklara daha bir şefkatli davranırsın. Babana benzediğini anlarsın gitgide...

Ruhun mevsimleri böyledir işte. Bir zaman üşümenin ne olduğunu, başka bir zaman sıcaklığın serinliğe geçişini hissedersin. Sonbaharda bekletirsin bahar için azık diye bildiklerini. Mevsimler her yıl nasıl deveran ederse insanlar için de zaman öyle deveran eder, ta ki mevsimler yerini sonsuzluğa bırakana kadar.

Arefe'lerin Arefesinde

2010-09-08T02:14:00.000-07:00

Bir adım attım şimdi seninle benim aramda. Kimin kime yakın olduğunu bilmek yararsızmış; aslolana yakınlık elzemdi zira. Arefe günleri nasıl geçmişti şimdiye kadar? Düşününce şöyle detaylıca; ekseriyetle güzel ve hoş anılarla ve kokularla geçtiğini hatırlıyorum.

Bayram sadece harçlık toplayıp, tatlı namına ne varsa cebe atıp sonra tek tek çıkartıp onları yemek değildi. Yeni kıyafetler, yeni mekanlar, yeni yüzler görmek de değildi.
Bayram, sevgi ve anlayışın dünya gözü ile görünüp iç alemde hissedilmesiydi.
Bayram, ahiretten dünyaya yansıyan rayihanın sessiz görüntüleriydi.

Seninle, sevgimizle, inandıklarımızla
Nice güzel bayramlara...

Bulutlu bir pazartesi günü

2010-09-06T07:08:00.000-07:00

Ramazan ayının 28. günü. Saat 18 civarı. İftara az bir zaman kalmış. Gökyüzündeki bulutların dağınıklığı, rüzgarın avareliği, akşamın insana bıraktığı üç denklemli anlaşılmaz problemler.. tüm sorular cevaplarına ulanmadan ve ulaşmadan önce geliyor zihinlere.

Budin ve Peşte'nin iki ayrı yaka olması ve sonra birleşerek Budapeşte olarak anılması, Wikipedia'nın binlerce hatta milyonlarca önemli bilgisinden daha önemli bir bilgi olarak geldi gözümün önüne biraz önce. Nedenini soran olursa cevabı Tuna'da saklı ona sorsun...

Kış..
gelecek sonbahara çelme takarak.
Karlar, buzlar, soğuk, tipi..
ardından bahar, yeşillenmiş ağaçlar,
serçeler, güvercinler, ılık rüzgarlar..

ve yaz..
Bir nehrin usuldan akan şırıltısıyla, toprak kokularıyla; verilmiş sözler, tutulmuş nefesler heyecanında; emin ol ki, uzak sadece geçici bir baş ağrısından başka bir şey değilmiş...

Eylül'ün üçü ikindiye atılan bir kanca var ağaç yapraklarında

2010-09-03T01:38:00.000-07:00

Bir bir geçti günler. "Geçiyor" desem günlere acaba geniş zamana ulaşır mı anlamı kelimelerin? Geçmiş, gelecek ve şimdiki zaman.. "Dem" olsun, demi tutsun huzura varmadan.

Öyle kapamışım ki kapıları, ben bile açamıyorum; olaylara, olgulara, somut ve soyut olana.
İkindi zamanı yapraklar sarı renkli aynalar gibi rüzgara karşı esiyorlar. Eylülün üçü ve Cuma.
Aylardan Ramazan. Beş gün kalmış bırakıp gitmesine bizleri. Bizi bırakan bir bu değil elbet. Her birimiz için farklı farklı gidiş ve geliş hikayeleri vardır. Düşününce olmayanlar, yani gerçekleşmeyen idealler, mutluluklar ve hayaller, düşünmeden gerçekleştiğinde nedeni hiç sormayız genelde kendimize.
Sonucu mutluluk verici olunca kimin umrundadır ki icra edilen hayat, imtihan, yapılması gerekenler, yapılmaması gerekenler...

İnsanoğlu nasıl bir nisyanın içinde olduğunu farkettiğinde hatırladıklarını çoğaltmak istiyor ruh ve beden arasında. İşte böyle bir günde bedenimdeki ve iç dünyamdakileri saklarken izhar etmek ve izhar ederken de aslında saklamak istedim...

Eylül, saklanmak için en güzel akşamları barındırır içinde eğer uçurtmaları kopmamışsa çocukluğunuzun...

iyilik Her Kapıyı Açar

2010-08-20T01:19:00.001-07:00

bir-iki-üç

2010-08-12T00:36:00.000-07:00

Hazırsan söylemeyeceğim, zira hazır değilsen daha çok tesir yapar söylemem! Kötüler renksizdir ama sen yine de rengini havalara göre seç ve siyah bir renk değildir unutma. Siyah koyu bir kıvamdır, beyaz ise kıvamların en zarifi...

Hava karardıkça çayların deminden çalma

2010-08-04T10:49:00.001-07:00

Fatih'te dostum Erkamla oturmuş oradan buradan öteden beriden konuşuyoruz. Çıra'dayız ve çay istiyoruz. Akşam yeni olmuş. Tepemizdeki sarı lamba masamızı aydınlatıyor fakat etraf hala karanlık. Sokak aralarının akşamleyin sessiz sakin olması beklenirken bu sokağın mekanları, cafeleri uğultularla dolup taşıyor yer yer.
Ve çaylar geliyor. Erlam: "Hava karardıkça çayları açma barış!" sesini duyar duymaz irkiliyorum. Aklıma Necip Fazıl geliyor. yuh.. Nasıl yani. İmgeye bak. Duyar duymaz bu imgeyi tutuyorum.

Olayın Erkamca anlatımı: ateşli bir gündü. sıcak tepemizi iyice attırmış cümleler dengesini yitirmişti. cümlenin terazisi kaydımı yasini ararım. dengesiz cümleler süper muhabbetler doğurur çünkü. lafın kısası fatihteyiz. ihtiyar adamların oturup satranç oynadığı yerde muhabbet ediyoruz. akşam serinliği ve karanlığın çökmesiyle muhabbet seyrini ilerletiyor. sigaraları ateşleyip uzaya çıkarken barışa sesleniyorum. barış çaycı bu arada. barış ağlıyoruz duyanımız yok. çırak çayları getiriyor. sigaralarda 3. nefesler çekilmeye başlanmış. yüzüm düşüyor. fonda müsülüm gürses hangimiz sevmedik diyor. öğleden kalma sıcak beynime çıkıyor bir narayala bağırıyorum: barış hava karardıkça çayların rengini açma yemezler... yasin bir kahkaha atıyor. bunu yazacağım diyor. yazsın da bende yazayım diye alıyorum laptoppu elime olay bu.

iyi anlatmıyor mu gelip geçiçiciliğini ömrün?

2010-05-18T14:00:00.000-07:00

2010-02-13T12:56:00.000-08:00

.....
Sözlerin eksik kaldığı zamanlar için....

Çatısız insanlar

2010-01-02T14:47:00.000-08:00

Ey zaman! Sakla beni her sustuğumda bir daha konuşamamak korkusundan.

Beş Hecede Saklıdır

2009-10-06T15:50:00.000-07:00

"Bilmediklerimizi söyleyenlere ricamdır;

bildiklerimizi de temize çeksinler."

Hayata ve ölüme meydan öpücüğü
ne kadar kayıt varsa arşivlenmemiş
içeriği dahi küflenmekten is tutan
o kadar kaybı var senin-benim
bekleme salonlarında aradığımız

Hadi kaygını söyle
İstanbul'dan yadigar kalmamış olsun üstelik
Sevdiği cümleleri olmalı insanın değil mi?
Sevdiği insanlar kadar yer eden
ve sevimsiz olanları ayıklar gibi...

Yirmi beş ekim bin dokuz yüz doksan yedi
orada durdum
bakınca mazi denen siyah-beyaz aynaya
...........

On iki yıl için emanetsiz bir anahtar sakladım
çoğu azı farkeder mi, öncesi sonrası
yaşamak ve ötesi için...

Doğru söyledin belki
yetmeli insan kendine burkulduğu zamanlarda

Sene iki bin dokuz ve aylardan ekim
Mahyalarda anlamsız kelimeler
Aksa'da yahudiler...

Dünyanın bekleme salonu neresi ise
orada unutulanların iadesi yapılmıyor
heyhat...

Beklemeyi kabul eder mi hiç alınyazısı...

Yazmak

2009-09-27T05:16:00.000-07:00

yazmak kimilerince okumakla alakalıdır. okumakla gelişen zihin bir süre sonra yazma isteği içinde bulur kendini. okuduğu metinlerin kendisinin, belirtmek, anlatmak ve yorumlamak istediği gibi şekillenmediğini gördükçe yazma hevesi artır. kimiler için de yazmak; dert edindiği şeyleri zamana şahit tutmaktır. ne okumakla şekillenir kelimeleri\cümleleri ne de okunmak içindir kaleme aldığı her ifade. yazmak; asli olarak yaşamanın verdiği tarifsiz sancıları, anıları, bilmek ve bilmek istemek arzularını kabulünce yerine getirmektir. hayatın ölüme ulanan bağını yeri geldiğinde koparıp ulanan şeyin yerine geçmektir yazma eylemi.

bazen sadece bir kağıt üzerine, bazen de sadırdan satırlara aksetmeyen yazılardır kişilerin yazmak diye ifade ettiği mefhum. birilerinin yazılan yazıyı okuması yazanı mutlu edecektir. oysa yazanı mutlu eden doğru anlaşılmak ve anlatmak istediği şeyi gerçekten bir kişi bile olsa anlamasıdır.

yaşamanın derkenar edilişir kimi zaman yazmak, yazarsın ve yaşadığının farkına varırsın...

Yasin Onat

Bayram Unuttuklarımızı Hatırlamak İçin Geldi

2009-09-19T18:26:00.000-07:00

Bayramlar mutluluğa kapı açmaktır. Her bayram sabahı uyandığımızda yataklarımızdan bir başka hâl ile kalkarız eğer bayramı ve onun getirdiklerini bekliyor isek...

Bayramlar açılan mutluluk kapılarına çocuk sesleri kondurmaktır biraz da... İster oruçlu iken aç kalmanın tarifi pek mümkün olmayan garipliğine şahit olsun, ya da kurbanlık bir hayvanın kesimindeki tevekkülü gördüğünde anne ve babasına safiyane bakan çocukların, minik ellerini kaldırıp dualara dahil olmasını bilmektir bayram.

Bayram, hayırlı nesillerin devamı için bir mihenk taşıdır ve her yıl iki kez şahit olmak için bizleri bekler…

mutluluk şarkısı

2009-09-03T16:47:00.001-07:00

dostum.
ağlamak; içimize akıttığımız bir nehirin mutluluk şarkıları değil midir?

iyi ve adam

2009-07-27T17:53:00.001-07:00

Adam iyi’ye yaklaştı ağırlığını bilmeden
‘İyi’ iyi olmaktan uzaklaştı, dağıldı tuz-buz oldu
Bir iz kaldı geriye iyiden; bir kaç saniyelik bir ses..
Adam o sesi duymuş gibi yaptı, oysa duymamıştı
Sinirlendi, öfkesi ağzından çıktı kulaklarını tırmaladı
Hata yapma payı çok yüksekti yaşamanın
ve derman saklıydı dertlerin içinde!

Adam içine baktı, kımıldayan bir şey hissetti
Bir şey olmalıydı çünkü canı yanmıştı
Uzun uzun yokladı içini savaşır gibi.
“Saçmala artık” dedi aklı, “Aradığın bende!”
Bir bıçak olup susturdu vicdan aklı
Vicdan: “Devam et aramaya, aradığın neyse o içinde!”
Adam devam etti yoklamaya içini
Ta ki iyinin geride bıraktığı sesi bulana dek
Durdu adam, durgunlaştı ve ağladı sessizce
Kaybedilmiş değerlerin yükünü yalnız vicdan taşırdı!

Ses: Böbürlendiğinde uzağında sabrettiğinde hemen yanı başındayım
İçini kirletme ki, hep orada varolayım!

Y.O

Düş Yorgunluğu

2009-07-27T17:33:00.000-07:00

“Gecelere rüyalarımı katıyorum, o ele alınmaz renk cümbüşü rüyalarımı.”dedi, düş yorgunu genç adam.

Bir gece vaktiydi, duyabildiği ancak sessizliğe yakın bir iç çekişti.
Kanıksamıştı üstelik, hayatında yer etmişliğini hem gündüzün hem de gecenin.

Yorgunluğu bilakis, yalnızlığından başka bir şey değildi. Düşler, mavi
değildi bir kere.
Bir insan rüyalarını geceye neden teslim etsindi ki yoksa?..

Sesi çağlar aşan bir dostunun olduğuna, engin düşlerini kendisiyle
paylaştığına seviniyordu. Biri ona gökyüzünü neden seviyorsun diye sorsa,
onun cevabı her defasında şu oluyordu:

‘Çünkü mavi gibi gökyüzü de ulaşılmaz... ‘

Azalan bir çok değerli mefhum’un yanısıra sevinilebilecek şeylerin de
azaldığının farkındaydı. Elinden gelen, dua edip, sevmenin çok büyük bir
nimet olduğuna inanmasıydı.

Sabah yatağından her kalktığında, omuzlarında yaşamanın o tılsımlı yükünü
taşıdığını, gördüğü her düşün yalnızlığını perçinlediğini acı da olsa
kabullenmişti. Aslında bu bir isyandı kabullenişten öte. Yorgun kalktığı
sabahların faturasını düşleriyle ilişkilendiriyor olması, isyanının küçük ve
zararsız bir örneğiydi.

Hatırlamanın kıyısında neleri unuttuğunu hatırladı sonra. Hayatta unutulması
gereken ve hatta gerekli olmayıp ta unutulmaya mahkum o kadar ân olay vardı ki...
Unutuyordu, belki de bir gün tekrar hatırlamak için...

Rüyalar..
Rüyalar..
Ve ânlar...

Düş yorgunu genç adam, zamanın ilerlemekte olduğunu pekâla biliyor ve
kavrıyordu ama “Zaman” da unuttukları arasındaydı.

‘Hüznü de hissedebildiğim gibi unutabilsem’ dedi. Bunun bir çelişki
olduğunu, fakat çelişkileri sımsıkı tutarak ayakta kalabildiğini sezinliyor
ve anlıyordu ki; düşler de bir çelişkidir.

Tek yönlü bir istikâmette yol olmaktansa, çatallaşmış bir yolu tercih ederdi
yolu seçmek ona kalsa. Olanlar; olamazların, sesler; suskunluğun
serzenişleriydi. Zaman olsundu ki; ‘zamansızlık’ anlaşılabilsin. Derin bir
ahh çekerek (an)lamaya dair kaygılarını serpiştirdi ay ışığının ipeksi
saçlarına.

Rüyalar..
Rüyalar..
Ve gönderilmiş mektuplar ay ışığına...

Düş yorgunu genç adam iki yamacı gür ormanlarla çevrili bir vadinin
sessizliğine vakıf olmayı o kadar çok istiyordu ki; rüyalarını terkedip
koştu siyah caddeler üzerinde.

Koştu, koştu.. uzak nedir bilmeden. Düşlediği huzur dolu vadiyi bulmak istidadıyla.
Ve koştu rüzgarın yakasına yapışana dek.

Rüzgarın yolu en nihayetinde o vadiye de uğrar diye düşündü.
Ve gözlerini yarı yorgunluk yarı teslimiyet içinde kapadı ağır ağır yürümeye yakın.

Gözlerini açtığında aradığı sessiz, huzur dolu vadiyi bulamadı.
Aradığının suretten başka bir şey olmadığını farketti. Tasvir etmeyi bıraktı
düşleri.
Artık tasvire gerek kalmamıştı.

Ruhunun tüm zerreciklerine kadar titredi, yere dizüstü kapaklandı sonra,
Bulduğu oydu..
Aradığı sessizliğin, mavi düşünün ve sürûrun sevdiğinin masumiyetinde öylece
onu beklediğini asla bilemezdi.

Ânlar..
Rüyalar..
Ve Eflatun renkli masum bakışlar...

Y.O

Yarın Eylül

2009-07-27T15:06:00.001-07:00

Henüz başlamadı yağmur
bulutlar pürdikkat kesilmiş emre
bir uğultu taşıyor gökler, bir ses
ve yarın hiç olmadığı kadar eylül.

Güvercinler kremit taşlı çatılar altında:
'Huu' nidasının bestesinde
yedi kat gökler ilahîye durmuş,
ve yedi renk'e hazır.

Islak bir cadde şimdi ellerim
üstünde koşuşan adımlar
parlayan şimşekler.
Ellerim ıslak, gözlerim daha ıslak!
sanmasın kimse henüz erken...

Şimdi kaç kişi ağlıyor yağmurla?
Hayır, hayır!
Yağmur ağlamıyor ağlayan insan.

Hüzzam bir şarkı yağmakta iplik iplik
içeride ve dışarıda,
görmediğim kadar ıslak
bilmediğim kadar umutla.

Ve gece!
Eylüle pusu kurmuş,
beklemekte nemli yatağında sabahı.
İlahî bir sadâ çınlıyor sokaklarda şimdi
yatsı vakti..!
gözlerim bulutsuz, dingin.

Allah büyük!
Rahman, Rahim ve sonsuz.
Bugünden beri yarın eylül.

Üşümeler

2009-07-27T15:04:00.001-07:00

yangını terleten elleriyle
üşümek, ateşli bir samyeli
sürükleyip renkleri yangına götüren
yakmadan geri getiren yine kendisi

bir şairi üşüten
ancak kendi şiiridir
ve ancak şiirdir şairi yangında üşüten...

neden tanrım hem yanan
hem de üşüyen benim?
kalpleri ellerinde tutarsın
kavrulan şu kalbimi serinletsen
limanları hayal olmaktan
sözleri uçarı olmaktan
üşümeleri yangından
kim kurtarabilir ki başka...

Referans

2009-07-27T14:54:00.000-07:00

İlkin bir evrakta gördüm onun adını
Hiç de iyi durmuyordu tanıdıklarımın yanında...

Yeryüzü

2009-07-27T14:42:00.000-07:00

yeryüzü gökyüzünden daha korunaklıydı
uykularımın ucak geçmemiş vakitlerinde
izdişüm grafiklerinden anladım bunu
çizgiler boğuyor dünyayı
ve çizgileri kontrol eden haritalar.

Yaşamaktır Senin Adın Ey Ölüm

2009-07-27T14:34:00.000-07:00

Bölünüyor akşam ufukta parça parça
Şehirler de bölünüyor "yakın"dan uzağa
"uzaklar"dan yakınlara.
Varılmamış güzel bir şehir oluyor aşk
ya da henüz kapanmamış bir çift gözden
damlayan gözyaşı...

En zayıf, en onulmaz yanıdır insanın
En güçlü tarafı.
Bilir bunu kalbinde merhamet bulunan
ve gözlerinde okyanusları bir umut gibi taşıyan.

Sen ey yaşamak...
Istırap yüklü gemilerin, inşirah dolu
limanlara yanaşması.
Sadırlardan taşan satırlara sığmıyor.

II
Ey Aşk...
Yakınlığı ve uzaklığı olmayan hece!
Bil ki, seven kalp kavuşur diğeriyle.
Yollar kısalır ve yakın olur
Söz biter mânâ kalır geriye
Ve yaşamak olur ölümün adı.

Ey Aşk...
Aşık maşûk'undan, maşûk aşık'ından
Uzak mıdır, uzakta mıdır söyle...

Yağmura Yükledim Kelimelerimi

2009-07-08T15:31:00.000-07:00

Her yağmur yağdığında bir meleğin nasıl da yeryüzüne doğru kanat çırptığını görmelisin. Ellerini aç ve ona bak yere düşmeden tut ellerinle, belki toprak ve suyun nasıl buluştuğunu anlarsın tarif edemesen de...

Sorunca Seni Sensizlik Söylediklerimdir

2009-01-24T13:12:00.000-08:00

Tut ki yürümüşüz senile salacakta İstanbula karşı yüzlerimiz.
Tut ki bir kış sabahı üveykler çatılarda bize bakıyor
Gizli ve kelimesiz
Ve tut ki kalbim seninle konuşuyor dudaklarımdan vazgeçip...

Susamı Dökülmeyen Simit

2009-01-16T15:13:00.000-08:00

Nice güneşler batmıştır çamlıcanın
serinliğinde
Bu ilk olmalı; simitle çayın
konuştuğu.
Dost acı söyler de hasta olmaz mı hiç?
Yeşil rengin mavideki visalinde...

Kalk gidelim...!
yetişiriz şu yetim kuşun hızına...

susamı dökülmeyen simit...
gördün mü bak, Nerede!
Güneş kollarını sardı simit'e
Sardı kollarını güneş, susamlara...

Bir nefes daha bitti, , ,
ve kuşlar da uçtu mavi evlerine.
Göç, nereye kiminle esti/gitti
Burası zamanlardan zaman Çamlıca.

Durgunlaşınca gökyüzü,
mavi sorular soruyorum kendime
Sorular aynı, harfler, kelimeler aynı;
Aynı kelimeler hep değişiyor bende.

Kalem: Elimde rüzgarı olmayan bir pervane
harflerin gölgesinde kaybolmasın diye;
bir mum yakıveriyorum ellerine.

Bu hangi baharı, üsküdarı sevmenin
Durgun yeryüzü, dalgalanan insanlar..
ve susamı dökülmeyen simit...!
Burası zamanlardan zaman çamlıca...

Y.O

Kar Ve Şiiri

2009-01-16T14:48:00.000-08:00

Sen bu havalara uyarsın, iyiden iyiye hızlanır kar
Sıcacık bir odanın diplerinde kaç kitap varsa toplarsın
Bir demliğin fokurdayan sesi, bir kaşık iki şeker kar
İlk sigara değmiş gibi dudağa buğulanır cam.

Ah sessiz harfler saçlarında..alıp başını dalıp gidersin
Cama Ruhun hallerini çizer parmakların
Umudun mavi yüzü taşınır vapurlarda seyredersin
Sen bu havalara hava katarsın
Ben düşenleri toplarım bir güzel.

Şimdi ben bu havalara uyuyorum iyiden iyiye
Tam sahrayı ceditte trafik sıkışıyor
İki araba arası yolculuğa çıkıyor gözlerim
Sessiz harfler kar'a dönüşüyor üşüyor gözlerim
Ellerinse gözlerinde kirpiklerin kadar ince...

Refakatçi Melek

2009-01-16T13:48:00.000-08:00

Soğuk demir bir yatak!
üzerinde refakatçi meleğin bakışları..
uzunca serili yattığım uykulara.
Bir neşter kopuk zamanları keser gibi
kesiyor damarlarımı.
Damarlarım kesik, uykular kesik.
ve terkettiğim her şey...
Ne zaman terketsem kendimi
refakatçi melek,
tutar bakışlarımdan yanlızlığımı.

İnsan ki; hep eksiktir bir yanı
hem eksik hem de yaralı
ne ister ki, sonsuz sürgün
terk-i diyar edip şu alemi faniden
ölüm bile hiç terketmemişken insanları...

Karalamalar

2009-01-16T13:43:00.000-08:00

gidişin puslu bir gece vakti bulutarın aya değmesi gibi
taşırıyor içimdeki gökyüzünü.
ay bir başka duruyor eylül'ün üzerinde
eylül durup dinlenmeyen işçi gibi
mesai'ye kalıyor her akşam tam da mabedimin eşiğinde.
duyamıyorum güneşe değen sesini
ki gecenin karanlığı yitirdi hükmünü bende.

bulamadım, yer kalmadı aranacak
yağmurlu bir gökyüzünden başka.
nerede sakladın ki gözlerinin izini
her sabah alnıma değip usulca önümden geçiyor.

İz

2009-01-16T13:32:00.000-08:00

yağmur yok,
karlı yollar yok
sığınak yok.
sevgi yok.
ben yokum...
sen yoksun...

söz, çölde su
dilde ağıt,
gözlerde anlam
fırtınada toztoprak,

gözlerimde hayal,
avuçlarımda fırtına var.
sis var,
ölüm var.
aşk var ya da yok
ama sen yoksun
o halde ne önemi var muhteviyatın
kelimeler senin yanında yorgun düşmüşse.

Gölgeler

2009-01-16T13:31:00.001-08:00

Üç satır ömrün
buğulu aynasıdır gölgeler.
Adımlar adımları kovalar
Gölgeler ise bir kaç gölgeyi.

Suçlanmış bir çocuğun gözleri
izler gecedeki gölgeyi.
Işıktan korkar ve kaçar gölgeler
Bilmese de, ışık var oldukça var kendisi.

Rüyaların gerçekliği kadar
gerçek bu dünya.
İnanırsın ya da susarsın,
tıpkı sustuğun gibi uykulara

Üç satır ömrün
buğulu aynasıdır gölgeler.
Gölgeler adımları kovalar
Zaman ise her şeyi...

Ellerine en yakın melek

2009-01-16T13:29:00.001-08:00

Dokunma sakın hassas ve titreyen kalbime
Kırıldı kırılacak...
Söyle sözlerine
Sözlerin balyoz gibi inmekte kalbime
Bir kez de kar taneleri gibi inmeliler
Yavaş yavaş, efil efil...
Hazırım;
Ellerine en yakın melekte, seni görmeye

Çizginin Gülüşü

2009-01-16T13:27:00.000-08:00

Çizilmemiş bir resim;
Hayatın içinden geçen.
Duvarlarda otoyol çizgilerini
hatırlatan çatlaklar...
Kış güneşinin gölgesinde
bir mum yakılı.
Camların ısınmasını düşlüyor
güneşin sıcaklığından bir avuç
ödünç alıyorum.
Soğukluğun pençesinde,
sıcaklığa hasretim.
Bil ki, bunun nedeni de sonucu da sensin.

Yoların karlı kış günlerinde,
pencerelerine buyur ettiği
misafiri seyrettiğimde,
zamanın virgüle benzeyen
duraklarında
noktayı hep ölüm koyuyor,
sığmıyorum ölüme.

Şimdi kendini olmasa da
varlığını yüreğime çizdiğim sevdam var!
Yoksulluğun acı veren titrekliği
sözlerime yerdeki suyun geceleri ayı yansıttığı
gibi yansıyor.
Ama sevda söylemek yerine yaşamaktır.
Tıpkı huzuru kalbime işlediğim gibi...

Biz

2009-01-16T13:23:00.000-08:00

yıldızlar yağıyordu gece mavisine
Biri durakladı kayarken..
düşündü bu kaçıncı ölüm?
Bu kaçıncı yanılgım rotamda...

biz!
yani insanoğlu! bir gözü açılmamış,
kıyamet telaşında açılır her göz..
açılır her göz,
yeter o gün insan'a rahmette azap da....

Günlerden Perşembe

2009-01-16T13:09:00.000-08:00

Perşembe günü aklımdasın.
Hatırlamak istiyorum yalnızca seni
Günlere inat bir zamanım var
ve sen varsın hayal tepelerimin ardında.
Sevdaya yakmışım türkülerimi
Bir kaç kıtası eksik şiirlerim
gelmeni bekliyor tamamlaman için
Bir Perşembe günü...

Yine bir Perşembe günü
Resmini çiziyorum aşkın; boğazın efkarlı sularına.
Tek renkte bin bir renk görüyorum;
senin gözlerinde gördüğüm gibi aşkı.
Korkular yakın, titrek bakışlarıma gecenin tılsımlı yatağında,
Gelincikler var şarkı söyleyen
inleyen nağmeleriyle seher vakti
Bir Perşembe günü...

Keskin bir rüzgar esiyor dışarıda
Aşkın yaprakları uçuşuyor, hüzün mevsimi yaşayan yüreğime.
Açılıyor sonbaharında güller
Sayıyorum günleri
Ne zaman bitecek bu elem!
Ve haberim olsun ölümümden.
Sınırsızlığımı, zamansızlığımı ve seni bekliyorum
Ve günlerden Perşembe...

Yasin Onat

Huruç Eden Yalnızlık

2009-01-16T13:00:00.000-08:00

Emrivakî sözlerden uzaksın
alarak yanına gül kokulu melekleri.
Ne mavisin renklerden ne de yakınsın hepsine
yepyeni bir renksin tebessümünle.
Sen sana yakınsın canana yakın!

Dostum!
Kaybetmeyi kaybedilmeye yeğledim ve saklandığım
şehrin soğuk yüzünde aranıp bulunmak istedim;
buz kesilmeden, beklendiğim yerde..

Acıya yelken açıpta; gidemediğim limanlar yazamadığım şiirler yoktur.
Tatmamak acıyı ne büyük acıdır oysa
demiştim sana...

Ey dost! Kalbimle hüznü eş tuttum.
Önüme serildi enteresanlıklar
Bir gün huruç ederse benden yalnızlık
Bil ki o gün iki kere yanlızım...

Yasin Onat

2009-01-10T04:02:00.000-08:00

Gizli Tarih

2008-12-07T02:58:00.000-08:00

Aynı değil hiç kimse nefes almanın mütemmim cüzi ile
ve aynı değil muadiller dünyasında
zıttıyla kâim hiçbir düşünce.
Fark edilmeyecek kadar yabancı değilim senin ülkende
ve sen yaklaşmış değilsin sınır bildiğim hiçbir çizgiye…
Bilinir. Fakat armağan kalır ansızın gidenlere
adımlarının gölgesi.

Sebebi yok üstelik geriye dönüşlerinin
Varsa bile bunu bana hiç söylemedin.

Kalmadı herhangi bir şeyi ahirin
eskiyi yenisiyle değiştirmekten,
gerçeği hakikatle karıştırmaktan zaman kalmayınca
Ama hâlâ bir ümit kalmalı ya da bir ışık
İz bırakmışsa, milattan sonra herkes için.

Bozguna uğramış, dağılmış bir ordu neyse
yalnızlığın lekelerini silemeyen bir adam da
öyledir kadınların gözünde…

Böyle bildim ve derkenar ettim
açılmaya yüz tutmuş yaralarıma bu gizli tarihi sessizce…

Yasin Onat

Üç Günün Yorgunluğu

2008-11-23T08:59:00.000-08:00

Yoktu Yakub'un baktığı kuyularda Yusuf
Ne de Züleyhanım elinde bir bıçak...

Ben sükût ediyorsam düşmesin diyedir kelimeler
Berzah'ın karanlık kuyularına
Kuyular su'ya düşer su kendine bir Yakup
Güzelliğin bahçesine sorular eker erguvanlar
Ve Anadolu Hisarında serin bir güneş
kızıla boyar gökyüzünü
Yer değiştirir anılar yenileriyle hiç gereği yokken
Günlerin yorgunluğu, asırların yankısı ve hiçbir şey ama hiç bir şey
Tutmuyor bu dünyada yaşamak korkusu kadar kimseyi!

Evet yaşamak dedim aklım başımda!
Onsuz her vakit pencerelere konuyor ölüm
Ki vardır her evin duavarlara yaslanan bir penceresi
açılması beklenen son kapının dışında

Yerinden eder an'ı bugünü hep yarın diye bilen
Sudan ve topraktan uzak dalganalnmış üç insan manzarası:
Biri kör biri topal diğeri uçurum.

Y.O

Ceketin Cebi

2008-07-24T03:31:00.000-07:00

el ense çekmişim sesimdeki titrekliğe
yine de düzelmemiş.
-yeni bir ses gerekli bu solgun sesin üstüne-
yorulmamışım kendimle güreşmekten
daha zamanı var yorulmanın!
-boş bulundum söylememeliydim bu sözü-
bir fırsatını bulup öte-beri koymuşum ceketimin iç cebine
kışa hazırlık olsun diye.
-bu da olmadı. ceketin cebi ne taşır ki;
belki bir sigara paketi bir kalem bir de ateş.-

Yasin Onat

Bu Şehirde Akşam

2008-07-24T03:24:00.000-07:00

Kırlangıçlar derin kavisler çiziyor semada
Günbatımı bir devinimin eşiğinde
Bulutların arasından sıyrılan ışık
Kanatlarına dokunur kuşların
Bu şehirde akşam tebessüm ediyor anne gibi.
Bu şehirde akşam yıldızları hiç saymamak sayamamak...
Bu şehirde akşam ölüm kadar hayat
Hayat kadar sırra kadem..

Bu şehirde akşam
Üsküdar’da tarihi seyretmek ezan seslerinde.
Çayları keder tadında yudumlamak tenha bir gölgede.
Karşı kıyıdan gelen vapurun ahesteliğini
sevebilmek bu şehirde akşam.

Akşam bu şehirde eşittir:Aşk!
Mavi bir türkü martıların kanatlarında.
Ve duyumsamak rüzgarın acıklı ezgisini
Akşam bu şehirde yalnız ve yalnız içimden geçiyor...

Yasin Onat

Ben Dedikçe

2008-07-24T03:19:00.000-07:00

Evi yanmış bir ailenin şaşkınlığıyla sesleniyorum sana
Odalarda sıkışıp kalmış anıların
yokluğa savurduğu sert sessizleri umursamadan
ne olduğunu bilemediğim hâllerle sesleniyorum!
Saklı şehirler inşa ediyorum ayak izleri olmayan uçurum kenarlarına.
Avlusunda Cennetten çocuk sesleri...

Sana! dedikçe
Sen! dedikçe kulaklarım çınlıyor birden

Hüznüm çoğalıyorsa sana seslenmekten
Günler azalıyor demektir bildim işte muamma!
Ve yana devrilmiş bir kumsaati ilgilendirmezken kimseyi
Beni perişan eder aklımdan geçen zaman zembereği
Olsun yine de, insan bir yola yolcu
akıp gitmeyen yanıp da sönmeyen ne var
ki hüzne çetele tutmamış olsun

Ben beni üzdükçe
Neden bilmem, helallik istiyorum senden

Verilmemiş bir hesabım kalmayana dek
Gölgesinde bir ağacın af dileyeceğim
Öyle sıkı tut ki ellerimden titresin kalbimin tüm odaları
Öyle tut ki ellerimden geriye ben diye bir şey kalmasın!

Yasin Onat

Bakış ve ürperti

2008-07-24T03:16:00.000-07:00

bilemem ki zaman ne çabuk geçiyor
kavramlarımdan, gözlerimden ansızın.
sahi, ansızın ve çarpıcı bir bakış atıp
gidiyor mu zaman, peşine takıp yaratılmışları?

Yasin Onat

. Noktadan Sonra

2008-07-22T08:33:00.000-07:00

Duvardaki saate bakıyorum saat kendinden geçiyor
Nasıl olsa zembereğinden boşalmış didişmez kelimelerime
Noktadan başlıyorum dursun diye imla kuralları
Ancak böyle dinleyebilirim seni
Seni böyle anlatmaktan sıyrılabilirim
Zamanın insafına bırakılmış ayrılıklar gibi
Bırakıyorum ben de anlatmayı çocukların ulaşamadığı bir yere
Sigarayı ateşe verdim küllerinden geriye kalan dumanı
içimdekine sûret olsun diye.

-İki yangın bir serinlik, bir yangın iki sessizlik-

Yanılıp yakılmaktan, dökülüveriyor usanç gözlerimden
kabından taşıp hemen oracıkta buharlaşsın diye
İkide bir bölüyor sessizlik yazdıklarımı
Sonra alıp başını gidiyor bölemediklerini bana bırakarak
suya düşmüş ateş hükümsüzlüğünde

Saat'e bakıyorum tekrar.. kendi derdinde
Akrep, yelkovanı hızla geçmek üzere..
Biraz uyku çörekleniyor göz kapaklarıma sonra
Hayal edecek neyim varsa beliriveriyor: beş yanım vesaire..
Bir soru kanatlanıp uçuyor da pencereden gökyüzüne:
Bilen var mıdır diyorum uyuyunca neden konuşamaz insan?
Gecelerden rüya seçer gibi Dino Merlin'i dinlemek
Oysa Feyruz uyutmuyor geceleri diriliş şarkıları söyleyerek.

-Bir şarkı bir hüzün, bir söz ki henüz nihayete ermeyen-

Yasin Onat

Ay Işığına Mektuplar

2008-07-22T08:25:00.000-07:00

Gökyüzünde melankoliğin izi
sokaklarda, sesleri yansıtır ay ışığı
güneş sıcaktır, ay ise serin r
üzgarın peşindedir bulutlar
ve papatya gibi açılır semada yıldızlar
kimse cesaret edemez koparmaya
her yeri kaplayınca karanlıklar.
Pencereme yansıyan bir gül olmalı
gelip seyretmeli gözlerimi
mektuplarımı da getirmeli
ne kadar yazılmışsa yıldızlara ve aya...

Işığın melodisinde okumalıyım kendimi
en sessiz harflerle birlikte...
Şimdi uyanmalı ateş böcekleri
eşlik etmeli, sızımı duymalı, anlamalı.
Yalnızlığımı, uykusuzluğumu ve nice kahırı paylaştığım;
ay ışığı mektubum sanadır.
Sanadır bakışlarım, yalnızlığım ve hasretliğim.

Yasin Onat

Akşam Çökmeden Omuzlara

2008-07-22T08:11:00.000-07:00

Beklemek ne güzel boş geçmeyen bir ânın tekrarını
dilimde bir şarkı ellerimde bir şiir
henüz yoğrulmamış
ve yeminler ediyor hiç durmadan
önünden geçip de yüz vermediğim parlak vitrinler
satılması için yaşamak adına her ne varsa

Nereye çevirsem yönümü başlangıcı cezbeden
sonu karanlık dehlizler...
Pusulasını kaybedenlerin uğrak yeridir üstelik
aldanışların mekanı yalancı ihtimaller

Kim tutabilir şimdi elinden kardeşinin
akşam henüz çökmeden omuzlara!...

Beklemek ne zor askıda kalan umutların düşüşünü
Yedi kardeşli bir ailenin altıncısı olmak
ve beklemek yine de uykusuz geçen bir geceden sonra
sessizlik kabına dökülmüş gözyaşların ferahlığını.

Yasin Onat

Ağır Merdiven

2008-07-22T08:06:00.000-07:00

Yürümek göğün kapılarına doğru
vakti gelince kalamamak dünyanın sofra ortasında
her adımda varolmanın yorgunluğuna
her yolun süslü bahanelerle tutulmuş köşe başlarına
aldırmadan söylerim: Ne biraz erken ne biraz geç
Ademoğludur geç kaldıkça telaşlı erken varınca tedirgin.
Gecedir güneşin araf'ını perdesiyle bekleyen

Eski bir zamandan kalma endişeyle konuşurum
Ve tutarım onu sımsıkı ağacı kalbiyle tutan toprak gibi.
Saçlarımın ağarlaşmış merdivenlerinde
gündüze ulaşamamış geceler koşuşur.
Şimdi yıldızlar beyazın en koyu tonunda bir mavi nokta kadar.

Yasin Onat

No Comment

2008-07-22T04:28:00.001-07:00

Kaybetme Molası

2008-07-22T03:15:00.001-07:00

Kaybettiklerimizle yaşıyoruz
meselâ ân'ı kaybediyoruz her ân
ve yaşıyoruz perde arkası haberlerle
kaybediyoruz ne varsa tek tek
izbe yerlerde unuttuğumuz kaderle.
Uzun yola koşulmuş atlar gibi yorgunuz
yuları nefs, semeri şehvet olan
ve koştukça pişman olduğumuz
dört nala ama aksayarak, sırıl sıklam
ağlayarak, ağlatarak ve aldanarak.

Kaybettiklerimizle yaşıyoruz
değerinden daha az ediyor insanlığımız
tartısı bozuk çarşılarda.
birikmekte ki kirli kan avuçlarımızda
şehre yangınlar düşüyor pencere aralarından
sessiz ve hain
ıslak ve elbisesiz utançlarımızla.

Yaşıyoruz, kaybettiklerimizle eksilerek
haykırmak, kalın bir duvar kıyısı sessizliğinde
sussun birileri kaybettiklerimizi bulmak için!
susmak ertelenemez yarına, ki yarın kayıp
bugünü hiç olmadıysa ertelenmiş yarınların
bitmek bilmez bir resimmiş şu zaman
ve henüz bitmemiş bir resme uzanmadı hiç bir el.

Yarıda kalan hep kanayanmış
Kanayanmış, hep yarıda kalan.

Yasin Onat

Trendeki Yalnızlık

2008-07-22T03:08:00.000-07:00

Tren garının önünde bekleşen kalabalığın arasına karıştı. Fark edilecek kadar iri, fark edilmeyecek kadar silik bir yüzü vardı. Birkaç haftadır kesilmemiş sakalları yüzündeki ifadeyi daha da derinleştirmişti. Yüzündeki gölgeler yaraya benziyordu. Düzensiz çıkan sakalların etkisiyle olacak eliyle sıklıkla yüzünü kaşıyordu. Aldırışsızlığı yüzünden, yüzüne bakanların kendisini deli diye nitelendirmesi kaçınılmazdı

Güneşli bir günün sabahında tren garının içinde yalnız ve morali bozuk her insan gibi insanları süzüyor, ona doğru gelen kalabalığa hırs ve merakla bakıyordu. Merak olmasa zaten insan yaşamını devam ettiremezdi yalnızlık hallerinde. Bunun bilincinde olmayarak sağa sola bakıyor, kayan cisimleri -ki bunlar elbise yığınlarıdır- yakalama telaşında olmasa bile, garip bir şekilde keşfine devam ediyordu. Güzel ve alımlı kızlar daha fazla mıydı yoksa kendisine mi öyle geldi bilmiyordu. Bildiği bir şey vardı, algıda seçici oluyorsa erkek, güzel kızlar yoğunluktadır memlekette. Güzel kızların yanında sürü sürü delikanlılar coşkulu nehirler gibi hareketliydiler. Tren garı bu saatte böyleydi. Zira Diyarbakır, Eskişehir, Ankara ve Karadeniz trenleri art arda geliyordu. İyi bir zaman seçmişti kendisine yola çıkmak için. Elini cebine attı, yol arkadaşı olan sigara paketini çıkardı, bir tanesini aldı, yakmak için boşta kalan eliyle ceplerini arandı, çakmağı yine evde çekyatın üzerinde unutmuştu, bir küfür savurdu içinden. Sadece dudağı kıpırdadı. Yanından geçen sigaralı bir adamdan ateşini istedi, adam izmaritini kendisine uzattı, yürümesi bölünmesin diye ‘Atarsın.’ dedi ve uzaklaştı. Teşekkür edecek zamanı bulamadı adama. Elindeki izmariti yüzüne doğru yaklaştırırken, boynunu hafif eğdi. Bu durum dışardan da alışılagelmiş bir görüntü arz ediyordu, aslında arz etmiyordu ama alışıldık bir durum olduğundan görmezden geliniyor, es geçiliyordu. Sigarasını yaktıktan sonra izmariti yere atıp ayağıyla çiğnedi, çiğnemese de olurdu ama yangın çıkmasın telaşı ta ilkokuldan bu yana zorla öğretilmişti ona, bu yüzden alışkanlıkları onu her defasında takip ediyordu. Yoksa küçük bir izmarit betonu yakamazdı, etrafta kuruyan otlar da yoktu, şehrin bu bölümünde ot görmek mümkün değildi, bir eski zaman ağaçları gözüküyordu uzaktan, o kadar... Ağaçların olmaması üstüne üstlük hiç fidan dikilmemesi ilkokul muallimi Hayri Bey tarafından her orman haftasında eleştirilirdi. Nazik bir dille eleştirildiğinden kimse fidan dikmiyordu ve Hayri Bey’in eleştirileri bir kulaktan diğer kulağa geçiyor oradan bilinçaltının derinliklerine varıyordu. ‘Hayri Bey bizi topluma kazandıracağına ne kadar inandırmıştı.’ diye düşündü. Topluma kazandırılmış birey olmanın ilk heyecanını hiç tadamadığı için Hayri Bey’in yenildiğini düşündü. Belki de haksızlık ediyordu Hayri Bey’e; çünkü sigarasını ayağıyla ezmişti.
Sakarya treni yarım saat sonra kalkacaktı. Oturarak yolculuk etme telaşı, yolcuların erken gelmesini sağlamıştı. Zorunlulukların bu denli hayatımızı etkilediği malumken kendisinin de erken gelme sebebi olarak bu gösterilebilirdi fakat böyle olmadığını, kendi iç dünyasında çok daha açıklanamaz sebeplerin olduğunu biliyordu. Yalnız, dile getirdiği bir şey vardı durumuyla ilgili olarak; hep söylediği bir şey: Asıl sebep arayışlar içinde olmamdır.!

Oyunu kuralına göre oynamak ya da oynamamak sorunu onu ikileme düşürmüştü. Seyrekleşen garda sigarasını bitirdi. Bank olsa oturacaktı, tren garlarında bank olmadığı için bu isteğini gerçekleştiremedi. Yorulduğunu hisseti. Şimdiden trene binmek de pek cazip gelmediğinden garın ön tarafındaki büfede çay içmeye gitti. Garın önündeki büfe -uğursuzluk mudur nedir- hep boş masalarla doluydu. Denize en yakın masaya oturdu. Garson onu görünce sanki onun yanına gitmiyormuşçasına hemen oturduğu masanın yan tarafındaki masayı beziyle silmeye gitti. Garsonla göz göze geldiklerinde ‘Bir çay!’ dedi. Garson başıyla ‘Peki’ işaretini yaptıktan sonra, masayı silmeyi bırakıp büfeden çayı almaya gitti. Çay iki dakikada önündeydi. Çayı getiren garsondan ateş istedi. Sigarasını yakarken paketi garsona da uzattı garson kibar bir şekilde ‘Sağol kullanmıyorum.’ dedi. Garsonların müşteriye gülerken genellikle içinden küfretme ihtimalinin yüksek olduğunu düşünürdü.
Denizde hareket eden maviye ondan sonra da denizi süsleyen martılara baktı. Vapurlar da karşı kıyıya yolcu taşıyordu. Vapurların ardında ilerleyen bir martı sürüsünü görünce aklına simit geldi. Kaç senedir bu şehirde yaşamasına karşın hiçbir zaman martılara simit atmamıştı. Bir keresinde tam atacakken vazgeçip simidini kendi yemeye koyulmuştu. Şimdi bu düşünce onu eziyor ve yalnızlaştırıyordu. Garsondan bir simit istedi. Çayı yarılamıştı, simit gelince ikinci bir çay daha istedi. Garson istediği ikinci çayı da getirmişti. Simitle çayı bitirdikten sonra saatine baktı. Trene binmesine 15 dakika kaldığını görünce yediklerinin parasını garsona verdi ve ‘kolay gelsin usta’ dedikten sonra garın ön kapısından içeri doğru yürüdü. İnsanların çeşitli yönlere gittiği garın bilet kesilen yerinden geçip trenlerin bulunduğu yere vardı. Son vagona bindi. İnsanlar yerleşmeye çalışıyordu. ‘Muhtemelen uzak yolculuğa çıkıyorlar’ diye düşündü. Torbaları ve çantaları yerleştiriyorlardı. Bu vagonda çocuklu bir aile vardı. Onları şöyle bir süzerken, tek başına oturanlar ikişer koltuktan hesap edilirse sekiz koltuğu işgal etmişti. (Trenlerde hep böyledir. İlk önce boş koltuklar aranır, eğer yoksa yalnız oturanların yanına ilişi verilir ya da tedarikli çıkarsanız yola; iki kişi yolculuk edersiniz. Böylelikle yalnız oturanların yanına ilişmekten kurtulursunuz.) Oturduğu yerin karşısında evlenmiş bir çift oturmuş beklemekteydi. Tek başına yolculuk edenlerin elinde genelde ya bir kitap ya da gazete vardı. Kimisi camdan dışarı seyrediyor, kimisi de çantasından gerekli küçük şeyleri çıkarıyordu. Maç yapmaya hazırlanan bir takımın futbolcuları gibi son eksiklikleri tamamlıyorlardı.

Vagonun en arkasına oturdu. Vagonda on sıra koltuk vardı, beşe beş karşılıklı sıralar halinde dizayn edilmişti. Eskiden koltukların hepsinin neden aynı yönde olmadığını düşünmüştü. Şimdi aynı şeyi tekrar aklına düşüren durum nedeniyle olayı çözümleyivermişti. Bu zekaya arkadaşlarıyla birlikte ‘pratik zeka’ ismini vermişlerdi. Vagonların her iki tarafı da kullanıldığından böyle dizayn edilmişti. Böylelikle tren koltuklarının yarısı daima lokomotifin gittiği yöne doğru olurdu. Yani denilebilir ki her halükarda trenin yarısı ters oturup yolculuk etmekten kurtulurdu. Çevre ile ilgilenmekten kendi derdini unutmuş gibiydi. “Çünkü çevre, insanın kendisini kendisinden uzaklaştırır. Goethe’nin de dediği gibi “her insan kendisinin ailesidir.” Büyük toplulukların kendine yabancılaşması da bu yüzden değil midir? Büyük şehirlerde bu denli çok insan yaşamasa, bu denli çok yüz ve imge görmesek geceleri daha az mutsuz oluruz. Çünkü kendimize olan ilgimizi bütün güne yayar böylelikle bir anda yoğunlaşmaktan kurtuluruz. Şehir insanının kendisine zaman ayıramamasından kaynaklanıyor olmalı bütün depresif ruh halleri... Gündüz unutuyor, gece hatırlıyoruz kendimizi.” Kendinden geçmişçesine hızlı hızlı bu cümleleri kuruyordu içinden.

Başını öne eğdi. Yapılacak son şey miydi ya da daha her şeyin başında mıydı bilmiyordu. Sadece bu onun ilk denemesi olacaktı. İnsanlardan dilenerek arayacak ve belki de bulacaktı. Söyleyeceği sözlere nasıl giriş yapacağını bilmemekle beraber daha önce kurgulayıp evde denemelerini yaptığı isteme şekillerini düşündü... En iyisi olayı somuta indirgemekti. Somut bir şey istenmediğinde insanlar soyut olan her şeye kendi göreceliliklerini katarlar. Kendi göreceliklerini kattıkları için de olayın ne ucu ne sonu mevcut olur. Uçlar bilinmeyen mecralara sürüklenir. En uygun yöntemin cebinde daha önce hazır tuttuğu keseyle istemek olduğunu düşündü. Bunu uygulamak için keseyi cebinden çıkarttı. Kesenin ağız kısmı hafif kirlenmiş ve çok kullanıldığından yıpranmıştı. Saatine baktı tren kalkmak üzereydi. Hatta lokomotif çalışır vaziyetteydi. Her an kalkabilirdi. Tren kalkmadan istemeye cesaret edemedi. İnsanları zor durumda bırakmak bazen hoşuna gidiyordu oysa biliyordu ki; kolaylaştırmak istediği ve yapması gereken bir şeydi. Tren kalkınca yolcular trenden inemeyeceği için, bir yöne aynı zorunluluklar çerçevesinde ve birbirlerini çekerek yolculuk etmek zorundaydılar.

Tren hareket etti.
Yavaş yavaş yerinden doğruldu. Vagonun ortasına başı yarı eğik yürüdü ve vagonun tam ortasına gelince durdu. İnsanlara baktı. Beyninden hiçbir şey geçmiyordu. Çıplak olduğunu hissetti bir an ve sonra hemen bu düşünceyi bertaraf etti zihninde. Yoksul, biçare ve çokça sebepsiz… Sonra trenin sesini bastırmak için sesini yükseltti: ‘insanlar!’ diye bağırdı. Bütün bakışlar ona yöneldi. Bakışların insanın üzerinde olması ne kadar rahatsız ediciyse o kadar rahatsız oldu. Bu rahatsızlık bir an korkuttu kendisini. Konuşmaya çalışıyor ama dili dönmüyordu bir türlü. Sonra ayarlanmış bir robot gibi konuşmaya başladı. ‘Bir sebep, bir sebep, Allah rızası için bir sebep!.’ Son cümlesi yankılanmıştı vagonda. Tekrar yüzlerine baktı birer birer. Kadınların ürkek durduğunu fark etti. Çoğunluk şaşkındı. Sesine yönelen bakışların bir kısmı yavaş yavaş eski durumlarına geri döndü, bazılarıysa pür dikkat ayakta duran ve bir dilenciden farklı ve yine bir delinin bakışlarıyla örtüşmeyen yüzünü inceliyorlardı. Kirli sakalına karşın elbise ve ayakkabılarının son derece iyi olması, onu dilenci olmaktan kurtarsa da bir kısım insan onu dilenci diye nitelemişti bir kere. Diğer bir kısım onun deli olduğuna karar vermek için sabırsızlanıyordu. Önlerdeki genç çiftten kadın olanı, eşine mırıldandı ‘deli’. Bu kelimeyi hissetmiş gibi o tarafa baktı. Kadın biraz geri çekilip eşine sokuldu. Kesesinin ağzını açtı ve en başa yöneldi. Hâlâ gözlerin bir kısmı üzerindeydi. En ön sırada yaşlı bir amca ile 15 yaşlarında bir çocuk oturuyordu. Onlara yaklaşıp kesesini uzattı ‘Allah rızası için yaşamak için bir sebep’ dedi olanca sevecenliğiyle. Yaşlı amca yavaş hareketlerle ceplerini karıştırdı ve ‘bozuk yok’ dedi. İkinci sırada oturanlara da aynı şekilde seslendi. Genç bir kadın ‘Allah versin kardeşim’ dedi küçümser bir vaziyette. Kadının gözlerinin içine baktı. Kadın ona boş boş baktı. Hiçbir elektrik yoktu. Vagon içerisinde yürümeye devam etti. Beşinci sırada muzip bir delikanlı gülümseyerek ‘olsa dükkan senin’ dedi. Yüzünü kayıtsızca çevirip güldü. Bu oyuna müdahil olan ilk seyirci gibiydi bu muzip genç. Gazetesine dalmış bir yolcu kendisine bakmadı bile... Çocuklu olan ailenin önüne gelince kadın dilenciden yana başını uzatıp ‘Ne istiyormuş Muharrem’ diye sordu eşine. Adam ‘Anlamadım, hanım’ dedi tok bir sesle. Kadının kucağındaki çocuğa baktı. Çocuk yaşam kokuyordu, ama hâlâ sebep yoktu. Kaç dakika geçti bilinmez, vagondaki şaşkınlık yerini alışkanlığa bırakmıştı bile. Bazen alışmak, insanın gerçeği görmesini engelleyebiliyordu. Birden tüm gariplikleriyle ilgi çekici halini yitirmiş, onlar için olağanlaşmıştı. İçi burkuldu. Öteki vagona geçti, vagonun ortasında durdu. Tren lokomotifi acılı acılı düdüğünü öttürüyordu...

Yasin Onat

Kapı Aralığı

2008-07-22T02:50:00.000-07:00

Dışarıda ölümler koşuşuyor.
insanlar kayıp.
İçerilerden hiç çıkmadı hesaplaşma.
Odalardan hiç eksik olmadı sesler.
Duvarlar da konuşur, unutmadım.
Yatıp uzanıvermek döşeklere
ki acıtır…

Kapı aralığında bir an! Düşündüm ki
gece ağlamış…

Dostsuz kalınmaz meselâ şehri İstanbul'da.
Hele hele aşksız varılmaz
Bir kaç otobüs uzaklığı evlere.
Temmuz sıcaktır; asfalt yollar mesela cayır cayır yanar,
oysa mavi serindir ve maviler...

Dinlenebilmek için zamandan ödünç alıp,
Begonyaları seyrettim.
Nasıl bir şeydi anlatamam.
Daha iyi izah edilebilir, rüyalar bile..

Dışarıda hayatlar, çoktan seçmeli.
İnsanlar saklı bir şehir, şehir içinde.
Kendi şehrinde kaybolur ilk önce insan.
Ve sonra kapı aralanır.

Kapı aralığında bir an!
Anladım ki uykular hep ölüme bakarmış.

Yasin Onat

Refugee

2008-07-22T02:35:00.000-07:00

"Göçebe Dünya'ya Esmer Bir Duruş: Mültecilik..."

Dünya gelip geçici, insan gelip geçici, hep deveran edip duruyoruz dünya ile birlikte.

Ve esmer bir duruş, olsa olsa dünyaya yüz çevirmektir...

Baharın Getirdikleri

2008-03-10T10:53:00.000-07:00

Bahar geldi...

Dağların derin yamaçlarındaki çiçeklerden, ağaçların yağmur tanelerini misafir ettiği yapraklardan, çocukların uçurtmalar yapıp gökyüzüne bir kuş gibi salmalarından, rüzgarların ılık esişinden belli ederek, haber gönderen Bahar geldi... Unuttuklarımızı hatırlatmak için gelen yaz aylarına, ışıl ışıl renkleriyle ve bütün canlılığıyla Bahar geldi...
Hatırladıklarımızı unutturmamak için Bahar geldi...

Üsküdarın, Emirganın, Beykozun ve Boğazın sularına bakan yüzlerinde aralıklarla açan Erguvan çiceklerinin sulara yansımasıyla Bahar geldi...Uludağ'ın zirvelerinde sessiz ama vakurca açan kardelenlerden, Erzurum'un Çayhanelerinden yükselen buharlardan, Rize'nin çay bahçelerine giden patikalı yollarından, Kızılırmak'ın aheste akıp giden sularına, Ordu'nun yeşeren yüzü Fındık bahçelerine Bahar geldi...

Bahar geldi...
Eriyen karların açtığı yollardan eğilip bükülmeksizin, evlerimizi içini kokusuyla dolduran, Şanlıurfanın Balıklıgölünde bir ileri bir geri gidip gelen balıkların, gözleri dinlendiren seyrine ve tüm hâlleriyle insanların gözlerindeki izlerde resimleşen mevsimlerin en güzeli Bahar geldi....

Bahar; hatırladıklarımızı unutturmamak için geldi...
Hoş geldi...

Yasin Onat

Işık Huzmeleri

2008-03-08T12:53:00.000-08:00

"Bir senin yokluğuna alışamadım
Bir de çayı iki şekerli içmeye..."
M.D.

Hep çiziyorum üzerini giriş cümlelerinin. Geride kalıyor çünkü her başlangıç. Aniden ortasından başlıyorum, ayakları yere basmaya yeni başlamış kimliğime...

Her defasında anî göz açışlarla özlüyorum.. Daha ilk saniyelerinde zamanın, ağlamaya ihtiyaç duyduğumu fısıldıyor yeni doğan bebekler.

Buna mecburum! biliyorum gülmek daha az yer etmeli insanda. Ağlamak, bakışlara takılan fiyakalı bir tebessüm olmalı..

Kendine meçhul ve acizim. Bu halime "NEDEN" sorusunu soran çok kişi farkında değil kendinden. Ve sordukları soru, başlı başına ele veriyor cevabın açılımında kendilerinden bir şeyler görecekleri hususunda. Ölümün ağız tadını bozan tuzu; efkarımdan pay biçtiğim çayımı hep üç şekerli içmeye zorluyor beni.

Sonuç: Nafile.. Çaylar hâlâ gam ve keder tadında...

Ey kaldırım taşlarını adımlarıyla süsleyen güzel insan!

Bir bilsen ışık huzmeleri, senden beni çekiyor yolarına.

Zerreler şahittir inan.. İnan özlemeyi de özlüyorum: güneşin doğuşunda ve batışında ve her ikisi arasındaki meçhulde. Annemin dizlerinde uyumayı özlediğim gibi...

İşte burada üşüyor harfler. Ne onları ısıtabilirim şimdi, ne de daha fazla yorulabilirim kendi meçhulüne giden bu yolda.

Söz bitti, sukût her şeyi anlatıyor....

Sır Ve İnsan

2008-03-08T12:41:00.000-08:00

Sır, saklamaktır. Sır, saklamayı bilmektir. Ve sır, özene bezene yapılmış, rengarenk bir yağlı boya tablosunda bulunmayan renktir.

İnsan Eşref-i Mahlukat (yaratılmışların en şereflisi) olarak yaratılmıştır. Buna pek de itiraz eden olmaz, darvincilerin dışında tabi. Allah (c.c.) insana nice sırlar nasip etmiştir.Bu sırların değerini bilmek de insana düşer.Yani akleden insanlara...

Kimi insanlar bu cevherin farkında değildir; ama cevherin farkında olanlar, bu sırrı hakkıyla özümser ve onu korurlar. İnsanın yaratılışındaki güzellik; "meleklerden dahi üstün olma özelliği" insana verilen sır'dan ibarettir. Bu sırrı anlayamayanlar (avare yaşayanlar) Eşref-i Mahlukat olmayı başaramazlar. Yaratılışlarındaki güzelliğe yüz çevirmiş olurlar.

Yüz çevirirler,

En sevgiliden.

En sevgilinin Sevdiklerinden..

En sevgilinin, sevdiklerinin sevdiklerinden...

İşte Arkadaşlar arasında söylenen sırları saklamayan kişinin durumu da, sırrı saklamasını bilmeyen kişinin dışlanmasıyla son bulur.
Allah (c.c.) biz insanlara bilmemiz için sırlar nasip etmiş. Bu sırrı diğer insanlarla paylaşırsak bu sır, sır olmaktan çıkar. Burada önemli olan sırrın kimlere nasıl ulaştığıdır. Artniyetli kimse, sırrı söyleyen kişinin aleyhinde bazı kötü şeyler yapabilir. Çünkü sır insanın kişiliğinden bir parçadır, koparıldı mı; siz de peşinden onunla beraber gidersiniz,yani yitersiniz... Kişiliğini yerlerde süründüren de yaratılışındaki güzelliği koruyamamış olur zaten. Eşittir: Bir zavallı...

Mevlana Celaleddin Rumi Hazretleri de, rubaisinde şöyle der:

"Aklın ustasıyla söyleşiyordum biraz,
Dedim: Evren sırrını vermekte etme naz.
Öyleyse şimdi bana kulak vr, dedi o;
Bilirsen sır, sır olur, söylersen sır olmaz."

İşte kainatın sırrı da böyledir. Ki insan kainatın aslı ve bir özetidir. Bu özetten seçilen en güzel duaları ve sözleri Allah bize nasip etsin.
İşte geldim tıkandım sonunda her yazının sonunda olduğu gibi.
Her zamanki eksik ve bir yanı parçalı bulutlu sonuç cümlesini yazıyorum.
HAYATTA SONUÇ DİYE BİR ŞEY YOKKEN BİLE..

Düşünmesini ve saklamasını bilenlere...

Yollarda yârin gözlerinin hayaliyle yürümek

2008-03-08T12:39:00.000-08:00

“Gözlerindir aşkın zekatını veren yoksul yanaklarına”

- Gözler kalbin aynasıdır değil mi dostum? Hani hiç yalan söyleyemezler!

- Evet öyledir de; peki kalp neyin aynasıdır? Daha doğrusu gözler kalbe bakar, ondan geleni izah eder, bazen parıldar bazen ağlar.... Ya.. Ya kalbin baktığı nedir?

- Eğer kalp mâsivayla doluysa; o kalp gözlere nefret tohumları serper, o kalp gözlere simsiyah bir perde örter..

Eğer ki; kalp aşk ile müsemma ise, her dem aşk diye atıyorsa, titriyorsa Allah deyince tüm bedenin, o kalp gözlere cennetleri sunar, o kalbe hiçbir zamana, hiçbir mekana sığmayan dahi sığar..

- Eyvallah dostum. Sözlerine yüreğin aksetmiş. Sanki duyduğum en güzel melodileri duyuyorum. O halde Kalp neden sızlar ve neden ferahlar?

- Kalbi sızlatan acıdır, özlemdir/ hasrettir. Kalbi sızlatan kavuşamamaktır, kalbi sızlatan anlaşılamamaktır, kırılmaktır, yoksul yanakları görememektir ve kalbi sızlatan vicdanını dinlememektir..
Kalbi ferahlatan ise Acziyetle gelen tevazudur, hiç koşulsuz inanmaktır. Kalbi ferahlatan,bir yudum da olsa sevgilinin elinden su içmektir..
* * *
Dışarıda hâlâ kar yağıyor.. Üç gün oldu başlayalı, tipiyle belli etti geleceğini ve hep yaptığı gibi aniden geldi. Şimdi hava öyle soğuk ki, kuşlar uçamaz dışarıda. Ben en çok Üveyk’lerin uçamamasını düşünürüm. Onlara üzülürüm. Onlar güvercinler gibi hep bir arada yaşamazlar. Bu hâlimi anlayan birileri var elbet. Kuş olmak isteseydin hangisi olmak isterdin? Sorusuna Üveyk yanıtını önceden bilircesine: “Onlar yalnızlığı sever, onlar hüzünlüdür” demişti. Evet onlar gibi göç edip gitmek isterim, yani uçmak.. Mahcup olup, sevgilinin ardından gözlerinin içine bakarak şu mısraları fısıldayabilmek bir de: Ya bu kez ölenleri görmeliysek/ Ya sen kuş olup gitmeliysen bir trenle.(*) Gitmek ahh gitmek.. Bir bulut kadar nazlı ve bir o kadar umutla...

Gözleri aşkın zekatını veremez artık, ihtiyarların. Yanakları yorgunluktan örülmüş kıvrımlarla çevrilmiştir. Oysa Ölüm bile devrediliyor, gidenlerin miras bıraktığı birkaç şeyin ardından. Lakin Aşk Devredilemez ki..

Beyazın tüm tonlarıyla yeryüzüne, kalbimi sızlatırcasına usul usul inmeye devam ediyor kar. Elleri de yanakları kadar yoksul ve narin olan bir çocuk hayalime düşüyor. Ancak üşümüyor gözleri; çünkü gözyaşları Kevser ırmaklarıyla ıslanıyor.

Şimdi düşlerim Filistin, şimdi düşlerim Mescidi Aksa ve Çeçenya..

Yarın belki Irak! Irakta yaşamaya çalışan, hayata tutunmaya ellerinin gücü yetmez bir çocuğun.. Bırakır kendini kurşunları bir kar hüviyetinde kabul ederek.. Gözleri çocuğun; melek olur ve gider bir Üveyk misali...

Kurumaya yüz tutmuş bir nehrin kıyısında, gözyaşlarım, billurlaşır ve bir Bahri Umman olur Yââr diye dalgalanarak...

(*) : Cahit Zarifoğlu

Erguvanî Akşamlar

2008-03-08T12:03:00.002-08:00

Erguvan, utangaçlığın rengi, baharın telli duvaklı olmasa da doğaya neşe katan rengi. İstanbulun çiçeklerdeki Rayihası... Boğaz , güneşi(baharı) görünce sevdiğini görmüş gibi utanancından kızarmış erguvanlarla dolu... İstanbul neşesini buradan alır hüznünü benden....
Bir sabah bakarsın, boğazın gizlenilemez güzelliğini ve esrarını Erguvan çiçekleri süsler. Sabah açarlar genelde. Öğle vakti denizin ve toprağın kokusunu aralayarak güzel bir koku yayılır Marmara’ya. Akşam rengini çeker içine yavaş yavaş. Sadece ‘’bir’’ perde olmalı ölümle akşamın arasında. Kızıl ile pembe renkleri arasında bir coşkudur bu gizemli hava.

Kimi çiçekler nisan ayında açar, kimileri de zamansız açmakta inat edip Kardelen olup açıverirler bembeyaz. Ve öyle bir çiçek vardır ki, mayıs ayını bekler. Hazirandan izin almış ve ‘’Erguvanlar benim yerdeki yıldızlarımdır’’ diye övünür mayıs. Haziranda dinler mayısı tabi. Herkes bir mekân bulur ve yerleşir yeryüzünün herhangi bir köşesine.
Erguvanlar da mekanlarını seçmişlerdir. Ve seçtikleri mekan Bir zamanlar masallara bile sığmayacak, engin güzellikleri olan İstanbul’dur. Anadolu Hisarında, Rumeli hisarı ve Emirgan’ın nadir(beşerin ayak basmadığı) yerlerinde açmaktadır. Beykoz (Mihrabat)’ın yeri de bir başkadır.

Erguvan, denizle öyle iyi iki dosttur ki bu dostluğu ebedî olarak kimse bozamayacaktır. İşte bu dostluğu Akşamlar perçinler. Akşamlar da Erguvan ve Denizin dostluğuna şahittir. Öyle ki; Akşamların kızıl rengi yansıttığı gökyüzünde, Erguvanlar yanlız bırakmazlar sevgi dolu insanları...

‘’Geçmişin geleceğe emanet ettiği bir sırdır Erguvan’’

Gece ayazı onu mayısta üşütmez, sabahtan sıcak bir sevgi almıştır çünkü yapraklarına...

Erguvan, hep sevmiştir utangaçlığı,
Kim bilmiş ki; görmeye gelmez sırrını...

Ve vedası gelmiştir doğaya. Gelişi gibi utangaçtır, kokusu gibi süzülür sonsuza...
Yetişebilen vaktine, görür onları. Lakin göremeyenler de vardır.
Onlar, ne utangaçlığı(n) mahremiyetini, ne sevgi(nin) kutsallığını, ne de sonsuzluğu(n) manasını bilirler...

Kişilik Aşamalarında Hiçlik, Tevazu ve Bencillik

2008-03-08T12:03:00.001-08:00

Bir zamanlar Ayaz adlı bir köle varmış. Taktir bu ya, köle bir gün Sultan Mahmud’un kölesi olmuş. Sultan, köleyi taşıdığı asil karakteri sebebiyle çok sevmiş. Derken Sultan’ın öylesine itimadını kazanmış ki, bütün sultanlığın haznedârı tayin edilmiş ve en kıymetli ve zarif mücevherler, taşlar ona emanet edilir olmuş. Bu gelişmeyi gören saraylılar ise durumdan pek rahatsız olmuşlar.
Hasetleri ve kibirleri yüzünden, sözüm ona basit bir köleye böyle bir mevki verilmesini ve kendi rütbelerine çıkarılmasını bir türlü hazmedememişler. Bu duygular içinde, özelikle Sultan yakınlardaysa ondan gün geçtikçe daha çok şikayet etmeye başlamışlar ve asil ruhlu kölenin itibarını zedelemek için ellerinden geleni yapmışlar.
Bir gün Sultanın huzurunda bir saraylının bir diğer saraylıya şöyle dediği duyulmuş: “Köle Ayaz’ın sık sık hazineye gittiğini biliyor musun? Aslında her gün gidiyor; hatta izinli günlerinde bile gidip orada saatlerce kalıyor. Onun mücevherlerimizi çaldığından adım gibi eminim” Sultan kulaklarına inanamamış. “işin aslını kendi gözlerimle görmeliyim” demiş. Böylece o da hazine dairesine gidip Ayaz’ı gözlemek istemiş. Duvara küçük bir delik yaptırıp, içinde olanları seyretmeye hazırlanmış. Ayaz hazine dairesine bir daha ki sefer geldiğinde Sultan dışarıda beklemeye koyulmuş. Kölenin sessizce içeri girdiğini, kapıyı kapattığını ve sandığa gittiğini görmüş. Köle Ayaz, sandığın önünde diz çökmüş, kapağı usulca kaldırmış ve içinden bir şey çıkarmış. Orada sakladığı küçük bir bohçaymış bu. Bohçayı öpmüş alnına koymuş ve sonrada açmış. İçinden çıkan köleyken giydiği yırtık pırtık bir elbise! İşte köle Ayaz, saraylı giysilerini çıkarmış bu elbiseyi giymiş ve sonra aynanın karşısına geçmiş. Kendi kendine: “Daha önceleri bu elbiseyi giydiğin zamanlar kim olduğunu hatırlıyor musun? diye sormuş. “Bir Hiçtin sen. Hepsi hepsi satılacak bir köleydin ve Allah, Sultanın eliyle sana rahmetinden belki de hiç hak etmediğin nimetler lutfetti. İşte Ayaz, şimdi burdasın, ama asla nereden geldiğini unutma! çünkü mal mülk insanın hafızasını uçurur, unutuluşlara sürükler. İmdi sen de, nimetçe senden aşağı olanlara kibirle bakma ve daima hatırla Ayaz hatırla! Sandığı kapatmış, kilitlemiş ve sessizce kapıya doğru yürümüş. Hazine dairesinden çıkarken birden Sultanla yüzyüze gelmiş. Sultan gözlerini Ayazın yüzüne dikmiş dururken, yanaklarından aşağı yaşlar süzülüyormuş ve boğazı öyle düğümlenmiş ki, konuşmakta güçlük çekmiş. “Bugüne kadar mücevherlerimin hazinedârıydın, ama şimdi... kalbimin hazinedârısın. Bana benim de önünde bir hiç olduğum kendi Sultanımın huzurunda nasıl davranmam gerektiğini ders verdin” (Su Üstüne Yazı Yazmak, Muhyiddin Arabi)
Hiçlik, insanın kendi kendisini yok saymasının bir göstergesi. Bencillik, tam tersine insanın kendi kendini dev aynasında görmesidir. Birinde karamsarlığın izleri, diğerinde ise her şeye sahiplenmenin ve üstün özellikleri (Ben)cillikle özdeşleşmesi vardır.
Tevazu ise bu iki zıt duruşun/tavrın dengesini sağlar ve terazinin ne hiçliğin ne de bencilliğin ibresinde olduğunu kanıtlar.
Hikayede de görüleceği gibi, kimi zaman içimizde büyüttüğümüz egonun bize fayda vermediğini anlarız. Bilhassa zarar verecektir. Zaten dengeyi sağlayamamış bir zihinle, hareketle yaşanılamaz. Biteviye bir yaşantının sonucu da, monoton bir insandır.
İnsanın ayakta düşmeden, dengeli bir şekilde durmasının sebebi iki ayağının ve bu dengeyi sağlayan gövdesinin olması ise Tevazu da kişilik için bir denge unsurudur; ki Tevazu “Ben bilmem” demenin şuuruyla ögrenilecek ne varsa öğrenmektir. İnsan “Bilmem” dedikçe öğrenir, öğrendikçe de “Bilmem” der.
Kişiliğini kazanmamış kimselerin yüzlerinde her gün değişik bir maske vardır ve hep maskeli yaşarlar. Yaşadığımız (yaşamaya çalıştığımız) zaman diliminde o kadar çok maskeli insan var ki, gerçek simâlar rafa kalktı neredeyse. Ve sonuçta hak hukuk tanımayanlar türedi çil yavruları gibi.
Sırası gelmediyse maskeleri çıkarmanın
Sırası gelmediyse toprakta ve gönüllerde yeşerene su vermenin
Sırası gelmediyse onurluca yaşamanın
Ve sırası gelmedi ise kalplerdeki mührü kaldırmanın
Elbette vicdanlar ateşten geriye kalan bir kül misali savrulurlar savrulurlar savrulurlar...

Frekans ötesi anlamlar

2008-03-08T12:02:00.002-08:00

Kimi gülistan da gonca gül olur
Kimi gonca güle hâr(*) olur gider.
Merhaba! Beni anlıyor musun? Ne kadar anlayabilirsin mesela. Sadece söz konusu ben değilim. Anlam verdiğin ve veremediğin neler var? Çok mu soru soruyorum. Saçma mı diyorsun her şey..! Böyle gelmiş ve böyle gider mi demek istiyorsun olanlara, dünyaya .. Sana bir şey diyeyim mi. Her saçmalığın içinde kendi çözümü vardır. Yani antisaçmalık, yani anlamlı bir olgu bulunur elbet.
-Ne istediğimi benden başka kim hissedebilir damarlarımda: Ruhumun şefkat dolu evinde! Algılamalarımız, gölgeleri gerçek sanıyor, o gölgeleri zamanla kendimize benzetiyoruz. Algılama duyumuz aksıyor, bütünüyle acılarımız da bizi battığımız yerin/yersizliğin dip noktasından kaldıramaz oldu. Hani acı; Ruhun fiyakasıydı(bir şair öyle demişti) birlik olmak, kafdağının en tepe, en soğuk yerinde mi duruyor? Hayır! O Kafdağı bir dağ olamaz, olsa olsa anlamsızlarla büyüttüğümüz ve başarısızlıklarımızın bir hayali.( kötü bir hayal ) Frekanslar çarpıştığında ortaya gürültüden başka bir ses çıkmıyor nedense. Kaçtığımız ülkeler uzaklarda değil yanı başımızda. Ama biz uzaklarda sanıyoruz kendimizi. Hep sanrılarımız var, yinede umutluyuz. Birleşip güç olalım diyoruz, nasıl bütünleşeceğimizi bilmiyoruz.
Nedeni: (“...”) korkularımız, çıkarlarımız, zamansızlığımız. Şu üç noktanın sıralanması gibi. Üç nokta birleşirse; devam edecek son bir cümle daha bulabiliriz. Ama ayrı ayrı kalırlarsa, birliğimizi bölebilirler. R. Şükrü Apuhan birlik beraberlik hakkında şu sözü söylüyor bir kitabında: “Birleşmek Başlangıçtır; Birliği sürdürmek gelişmedir. Birlikte çalışmak Başarmaktır.”
Başarılarımızı tek bir frekansta toplarsak, gürültü-patırtı olmayacak kanısındayım. Ben böyle düşünüyorum diye de doğruları söylemiş olmuyorum! Düşüncelerim tek bir Frekanstan yayıldığı için, anlaşılabilir biri olmaya çalışıyorum. Bu yazıyı da bunun için yazıyorum. Anlamsızlığın içinde boğulmak istemeyişimdir beni yazıya iten... Gönül evimize uzun zaman oldu dostların gelmeyişi. Yoksa dağınık mı gönül evimiz? Bu yüzden mi yalnız kalışımız. Yalnız kalmayan biri var mı hiç? Sorularımın serzeniş yüklü yitikliğine bakma sen dostum. Her şey şahitse gelmiş geçmiş her şeye, varsın yalnızlık da bana şahit olsun. Varsın yalnızlığıma ilişkin bir sürü kitabım olsun. Kendine güzel bir şahit tut dostum. Seni rahmete götürecek.!
- Söz verin bana harflerim. Benden davacı olmayacaksınız, tüm hesapların nihayete erdiğinde... Şahit olun, birbirini sevmeyenlerin vefasızlığına. Şahit olun, bozguncuların bozduğu dünyaya.!
Anlamların da ötesindeki anlamı hissediyor ve söylüyorum: SÖZ BİTTİ, SÜKUT NÖBETTE, HARFLER KATİP...

(*) Hâr: Tiken.

Güneş kimin için doğar

2008-03-08T12:02:00.001-08:00

-Güneşin nereden doğduğuna dair
Ateş, aşkına yanıyor yanıyorsa, sönüyorsa aşkı için sönüyor. Güneş doğudan doğmaz, güneş Aşktan doğar, dağılır, ısıtır.!
Bir söz vardır düşünenler için: “Biz kalkmıyorsak güneş ne yapsın”. Her sabah pencerelerimizden izinsiz girer de, kimseler ona “hoşgeldin” demez! Neden? çünkü o davetsiz misafirdir. Şöyle bir dağılır odalara sonra çekilir yavaş yavaş.. Güneş alınmaz, karşılanmadığına çünkü o kaynağını Aşktan alır ve aldığını kainat üzerine sınırsızca sunar.

Bir yaz sabahı pencereden doğuya baktığımda, henüz seher vakti bitmemiştir. Sonra sonra yükselir ufuktan.. Güneşi öğle vakti tepe noktasına getiren de Aşktır. İçinde milyonlarca yıl sabırla büyüttüğü Aşk, onu teskin eder. İlahî bir sırdır onu yakıp kavuran. Peki kimin için? Elbette sorunun yanıtı İnsandır! Doğuşundan batışına kadar hiçbir zaman zarfınca ayrımcılık yapmaz. O halde güneşle beraber biz de her sabah, kainata doğmalıyız, doğmalıyız ki aydınlattığımız ufuklardan dua bekleyebilelim.!

Yeryüzünün derinliklerindeki mağma tabakası da ateşin kaynağının Aşk olduğunu ispatlar. Dünyanın dörtte üçü su, dörtte biri de kara’dan ibarettir. Bu minval üzere su bir nebze ateşin hararetini dindirmektedir. Ama ateş hâlâ sönmüş değil(?)... Aşk sonsuzluğunu kanıtlayana kadar Ateşte hep olacaktır.. Bu bir kural falan değil, sonsuz nurun yaratılmışlar üzerindeki ilahî tecellisi. Bu arada suya kaside yazılmıştır da Ateşe (Güneşe) yazılmamıştır. Şu denilebilir belki de: Şeytan da ateşten yaratıldı. O da mı aşktan yanıyor? Cevabı şu: Hayır! iblis Rahmanın emrine yüz çevirdi ve nankörlük etti. Onun ateşi kibirdendir ve ancak ateşi kendini yakar. Mümin kuluna ALLAH ateşi yasaklamıştır. Müminin ateşi ancak kalbindedir.

-Güneşin niçin doğduğuna dair

Her soru kendi cevabını beklerken; biz asıl “konu başlığımızın” can alıcı noktasına gelelim. Güneş bizim için galaksiyi dönüp dolaşıp doğuyorsa üzerimize, biz de onu seher vaktinde karşılamalı, onu bize (yaratan) halk eden, ışığımızı, ve ısınmamızı sağlayan ALLAH’a hamd etmeliyiz. Ki, felaha erelim. “Güneşi bekleyen sabah gibi, geceyi bekleyen yıldızlar gibi sabırlı olmalıyız” imtihanımızda. Güneş sadece bir örnek İlahî Aşk’ın nihayetini bekleyiş devrelerinde. Kalanları gözlerken her giden, nereye gittiğini sorguluyor. Kalanlar da giden(ler)in kalmamasını düşünüyor. Bizler de güneşe bakarak nereye gittiğimizi anlayabilriz. Gidiyor muyuz gitmiyor muyuz orasını varın siz düşünün...

Tepemizde güneş, altımızda güneş, yüreğimizde binbir ateş! Unuttuğumuz suyun nerede olduğu. Sığındığımız: Yardımını esirgemeyen RAHMETİ RAHMAN...

Dünya Ya da Rüya

2008-03-08T12:01:00.002-08:00

Dünya içinden geçen Rüya kadar ansızın gelecekse ölüm..
Rüyalardan geçen cennet kadar sonsuzdur ruhum...
Güneş, sabah doğup gider gidecekse..
Öyle sırlı, öyle zamansız...
Sonrası akşam, sönüp gider gözlerimde.
Ben şimdi ne geçmişten alıyorum geleceği;
ne de gönderdiğim mektuplar geleceğe ulaştı.!.
İadesi olmayan mektuplar benimkisi
biliyorum hiç gelmez geri..
Ervahtan aldığım mektupları, Berzaha gönderiyorum şimdi.
Ve Allah kerim!
Ve Rahman ve Rahim ve Sonsuz...

Son pişmanlık ya da pişmanlıklara son

2008-03-08T12:01:00.001-08:00

İrade zayıflığıdır pişmanlık. Gün gelir bu pişmanlıklar zinciri, bir dağ gibi yığılır olur olmaz yerlerde kişinin önüne. Ahh demeye bile fırsat bulamaz insan. Ve ömür kısadır, pişmanlıklarla yaşayamayacak kadar hem de...
Yaşayan tüm canlılar için çok kısa bir zaman bölümüdür ömür denen şey. Kelebeğin bir günlük ömrü ne kadar kısaysa insanın ömrü de aslında o kadar kısadır. Kısa? Neye göre kısa ya neden kısa? Bu ömrün bir mazmunudur/sırrıdır. Tıkanıp kalmak ne zor!.. Pişman olunan şey de insan için bir sıkıntı, bir sırdır. Onu pek açamayız çevremize. Yenilgiye uğrayan, yenildiğini kimse görmesin ister. Aslında haklıdır da; kim ister ki yenildiğini görmek?...
Pişmanlıklar, insanların hayattaki gayelerini iyi tespit edememelerindendir. İrade zayıflığı da buna bağlı olarak ortaya çıkar. Kişilerin hayattaki bazı gayeleri kaypaktır. Çok sağlam ve arkasına düşülecek hedefler de vardır ancak, hayalperestliğin içinde kaybolmayı göze alabilecek türden insanlar da var ne yazık ki. Hedeflerine ulaşmak için pişman olmayı göze alabiliyorsa kişi onun sonuçlarına da katlanacaktır doğal olarak. Yok pişmanlık aklının ucundan dahi geçmiyorsa hiç beklemediği pişmanlıklar, hayatında engeller oluşturacak ve peş peşe gelecektir.
Hataların ve pişmanlıkların bir telafisi varsa eğer, ki vardır o da yapmış olduğumuz hataların ve pişmanlıkların hemen akabinde bir daha onları tekrarlamamaktır. Böylelikle pişmanlık ortadan kalkar. Ama ömür boyu devamlı biriken pişmanlıklar bir gün gelir pişmanlıklar zinciri oluverir ve içinden çıkılmaz hâl alırlar. Bir şarkı vardır: Son pişmanlık neye yarar – Her şeyin bedeli var... diye devam eder. Bedel ödemek zordur. Bu bedellerden misal olarak şunu verebilirim: dostlarına karşı soğuk davranan onları sebepsiz yere kıran ve gençliğini dostsuz geçiren geçimsiz olan bir kimse biraz biraz yaşı ilerledikçe azap duyar. Bu azap pişmanlıktır işte. Bedeli: Yanlızlıktır...
Her şeyin bir bedeli var ve bundan kaçış yoksa, her saniyemizi pişman olmama adına planlamalı değil miyiz? Ne birinin kalbini kırmalıyız ne de kalbimizin kırılmasına izin vermeliyiz. Hayatın ince ince, tel tel dokunmuş kiliminde eksik bir şey varsa o eksikliği biz tamamlamalıyız. Asla ve asla eksik olmamalıyız. Bir düşünür söyle der: Hayatta huzurlu yaşamanın iki yolu vardır. Biricisi incinmemek, ikincisi ise asla incitmemektir. Bu ince çizgide ister felsefî yaşamın isterse de rutin bir yaşayışı olan insanların yapması gerekendir bunlar. Kırmamak belki elimizde olsa da ve bunu rahatlıkla başarabiliyorsak; bunun tam aksine kırılmamak/ incinmemek elimizde değildir. Biz elimizde olanı gerçekleştirelim; elimizde olmayandan ötürü üzülmeyelim.
Velhasıl-ı kelam faydasız, ilmi olmayan her şeyden ve kendimiz olmamaktan kaçınmalıyız. Eğer kaçınmaz isek pişmanlık bir gün kapımıza dayanır. Tıpkı ölümün kapımızı çalması gibi.

Belki Biraz Şefkat

2008-03-08T12:00:00.000-08:00

Biraz diğerleri oldum senden önce
Senden önce, biraz şefkat aradım
Sadece şefkat mi?
Sadece şefkat ..
Diğerlerini okudum senden önce biraz
Fazlasını istemedim çünkü.
Çünkü fazla geldi her dem “okumak”
Ben, biraz istedim
Harfler üzerime yağdı ağlayarak.

Senden sonra yok diğerleri
Bilmelisin!
Yalan biriktirip de çıktılar önüme
Geldiler, çıktılar ve gittiler.
Hepsi bu yolcunun “yol” defterinden kalan

Hiç olmayı düşündüm senden önce
biraz!
Mesela çocukluğumun acı veren yüzünü
resmettim kanun sesleri eşliğinde.
Resimdeki koca bir yalnızlık benden geriye

Varsa senden önce her şey, biraz
Hepsinde seni aradım
Düşündüm yürümeyi; aklıma danışmayıp
Aklımı yormadan.

Akşam, sorar sabahı hüznün mevsimlerinde
Şefkat de seni sorar gecelere.
Biraz utangaç yüzü gecenin
Biraz seher vakti gözleri...

Sokaklar sahip çıkmazsa şehir yüklü adımlara
Adımlarım sana çıkar
Sana çıkar mermiden korkmayıp
Caddelerden ürken çocuk.

Şimdi Gazzede bir çocuk puşisini takıp
Gidiyor sokaklara, annesine gider gibi
Belki biraz yorgun
Belki biraz melek gibi.

Uykulardayım, yani ölümlerde.
Sabahı akşam eden o ölümlerde
Ve ben geçiyorum,
Yolardan da ötelere..

/Yaşamaktır uyku sonrası her şey
Yaşamaktır ölümlere yol gösteren/

Diğerleri vazgeçti Aşktan ve kendilerinden
Hep yeniden başlayıp bittiler.
Bitmek; sevgisizlere ilahi bir ceza
Aşk; belki biraz şefkat...

Nihayete Yaklaşırken

2008-03-08T11:59:00.000-08:00

Yaklaşmak; uzakta kalanların ve yolda olanların hasret muştusu.
Yaklaşmak; her an nihayetle sonlanacak olan nefesin hesaplı ve değerli adımları ..
Yaşamak, bilinen her şeyden daha diri ve daha gerçekçidir. Yaklaşmanın ilk adımıdır. İlk adım hep sancılıdır, doğan her canlı varlık için. Hep geçmiş vardır ilk adımdan sonra. Çünkü ilk olmak, ilk adımı atmak /atabilmek, geleceğe ilişkin umutları saklar ve inanç da umutları besler ..
İlk adımdan sonra hüzün vardır. Nihayet iyi de sonuçlansa, kötü de sonuçlansa bir hüznü biriktirir insan?.
İnsan hep biriktirir. Ne zaman ne biriktirdiğini merak etse, ilk aklına gelen geçmiştir. Bilhassa geçmişi biriktirir insan...
Yaklaşmakta olanı düşünür, geleceği düşünür eksilttikleri ile birlikte!
Kendini düşünür, sevdiğini düşünür, niçin yaşadığını düşünür. En son ne zaman ağladığını, ne zaman güldüğünü en son...
Gitmeyi; her şeyi ve herkesi arkasında bırakıp gitmeyi... Sonra kalmayı; acısıyla kardeş olup ruhuyla baş başa kalmayı... Ve düşünülecek ne varsa...
* * *
Yaşadığım şehrin insanları, birbirlerinden Duâ bekliyorlar. İçlerini ısıtan bir kaç güzel emanet kalmış. Bu yüzden yaklaşmakta olana hazırlık Duâ ile mümkün. Çünkü Duâ, yardımcı olmakta nihayete giden yolun aydınlanmasında. Her Duâ tefekkür eden için bir Nûr. Her Nûr bir yaşamak aslında.
* * *
Büyük bir rüyanın ortasında, rüya içinde rüyaya dalıyoruz. Rüya sonrasını düşünmek için rüyadan çıkmak gerekiyor lakin; yaşadığımız dünya bize rüya içinde düşünmeyi ve karar vermeyi imkan veriyor. İmtihanımız dünya denilen rüyada başlıyor ve bitiyor. Bütün olan ve bitenden haberdarız imtihanımızda.
İmtihan zor ama biz de kolay sayılmayız. Hatta biz de zoruz. Orta okul yıllarıydı. O zamanlar zor bir matematik problemini çözemediğimde kendime her defasında şu soruyu sorardım: Bu soru zor ama, zorluğu kabullenmek daha zor...
* * *
Yaşamak için yaşamıyorsak da, ölmek için de yaşamıyoruz hayatta!. Yaratıcının Rızası bizim Nihayetimiz... bu nihayeti bilenler boşuna söylememişler:
“Biz bu dünyadan gider olduk
Kalanlara selam olsun.”
Onun için sevmeyi, nihayetimize yaklaşırken önümüzdeki engelleri kaldırmada, yüreğimizi burkan hüzünleri Bad-ı saba(sabah meltemi) esintisiyle neşelendirmede, ve rüyaları da Rahmete kavuşmak için gönüllerine yerleştirmede azimli ve ümitvar olanlara selam olsun...

Yalnızlık Anlat Bana Yalnızlığı

2008-03-08T11:58:00.000-08:00

Hadi bana kendini anlat. Zor mu bu kadar kendini anlatmak? Ben hep kendimi, senin hüzün dolu kollarına bırakırken hiç tereddüt ediyor muydum. Peki ya seni çevreleyemeyen duvarları ben örmeye çalışıyorsam, bana kızıp anlatmayacak mısın bir şeyler. Mesela geceleri anlat, ölmeyi anlat, susmanın ne büyük nimet olduğunu anlat.
Biliyorum senin de anlatacakların var elbet insanlara. Dünyada seni duymayan, yaşamayan ve hissetmeyen hiç kimse yok! Olamaz da. Her şeyin bir yalnızlığı var çünkü. Sılanın, annenin, gözlerin, umudun ve daha doğrusu insanların yalnızlığı. Hangisi senden uzak ki?Ama sen kendini saklamakta pek hünerlisin farkındayım...Sen anlatmıyorsun diye, başkaları yani yabancılar anlatıyor Aşkı, kavuşmayı. Böyle olmamalı ey yalnızlık... olmamalı...Hadi anlat bana yalnızlık! Sen anlat Aşkı, kavuşmayı... sen olmasan, kavuşmanın anlamı olur muydu hiç? Evet soruyorum olur muydu. Sen olmasan kimler sevgililerine hasretle, gözyaşlarıyla mektup yazabilirdi. Sen olmasaydın anlaşılmayacaktı dünyadaki imtihan.Kelebekler yaşamayacaktı; bir gün de olsa ömürleri. Sıcak meltemlerin estiği diyarlara uçmayacaklardı kırlangıçlar. Göç etmeyeceklerdi hiç bir zaman...Seni ararken ben benden ayrıymışım. Seni aramakla kendimi kaybetmişim. Tek bir şey, hüznümüzü sevince döndürmekte; ona dualar ettiğimizde, her an, saniye saniye kavuşuyoruz. Rabbimizle olamamanın sancısı... yalnızlık!Meğer yalnızlık yanıbaşımızda bizi beklermiş. Gözlerimiz gerçekte körmüş. Mevlâna Rumî keşfetmiş muhabbet ülkesini. ‘’Aramadıkça bulamazsın- Aşığın kârıda budur. Sen kör oldukça onu arayamazsın ki bulasın’’ Aradım ve buldum. Ama sen hâlâ bulunmak için kaybolmaktasın... Kavuşma süregeldikçe yalnızlık da var olacak. Sevmek var oldukça ayrılıklar hep yaşanacak bir yerlerde.Gülmek var oldukça ağlamak da olacak.Sessizlik oldukça; gürültü bir yerlerden kopacak.Dünya döndükçe kıyamet hep pusuda bekleyecek.Ölüm ölümü öldürmedikçe, yaradana yalnızlık hep devam edecek.Ve... Ölümün bile güzeli olacak...

Alınyazısında Söylenen

2008-02-27T09:05:00.000-08:00

Kıyılara düşman bir münzeviyim ben
yarına varmış gibi yolundan dönmek isteyen
Hoyratça harcadım kalsın istediklerimi
kalmadı oysa istemediklerim bile benimle
Anne ben, nihâvend makamlarda okunan sâlâlar gibi
bitmeye yakın aslına rucû eden uzun bir cümleyim.
Ne sahifelerce dolup taşan /harflerin gölgesinde/
Ne de Levh-i Mahfuz'dan bir harf eksik!

Anne.. anne ben çekilmek istenen bir derdin
yarım kalmış nesnesiyim.
Ne alınyazısından habersizim mükerrer günahlarla
Ne de ifşâ edilmiş bir sırda kabahatim...

Yok! dedim. İnkar ettim.
Ne gelmişse gitmeyle anılmıyor mu onun da adı?
Ne kışı, ne yazı, ne baharı ne de sonbaharı
yetmiyor bir ömrü yaşanmamış saymak için ne de olsa...
Akşam! dedim. Bölüyor zihnimi iki eşit parçaya
Durup bakıyorum da gökyüzüne
Bir yanım burada kalmış diğer yanım çekip gidiyor bulutlara.

Yağmurun sesine sakladım ben
Henüz çocukken ikrar ettiğim yarım kalmış dualarımı...

Biraz dinle beni ey gökyüzü ırmağı
Ey toprağa can veren rahmet!
Dinle.. bir gün seni toprak olup bekleyecek olanı

:Her kıyının bir müptelası varken
ve yokken artık inkar ettiklerim
en çok sende aradım
kaybetmek istemediğim seslerin değişmeyen yankısını.

Yasin Onat

Kusur

2008-01-25T08:37:00.000-08:00

Uğramayalı uzun zaman olmuşken kendime
Şaşırmıyorum üç adım ötemde olsa da gençliğim
Habersiz kaldı, sokaklarda arınmış çocuklar
Bu devri daim eden çelişkili sanrıya

Sormayalı bilmem kaç zaman geçti aradan
Parmak uçlarımda eğleşen yaban güllerinin hatrını.
Dâhil olundum
Itrîden süre gelen mûsikî sevenler birliğine oysa

Söz müydü yazı mıydı hangisinin kalıcı olduğunu
Hatırlayamadığım küçük sancı
Hatırladığım neydi ki hatırlattıklarımdan başka
Azaldıkça övünç duyamadığım.
Merhamet adına
Dilenmek adına
Övünç adına
Ve dahi elimden bir kristal bardak gibi düşen sonbahar adına
Ne yaptımsa geldi ve buldu beni
Şu akşam sonrası esen rüzîgarın hatrına.

Kusur, en çok ve en az neyi kapsıyorsa terk ettim orayı
Tekrarlamak değil demişlerdi de hatalar için
Dönmem gerekirmiş kavşaktan büsbütün kaygan olsa da
İz bırakma!
Yarım bırakma
Beni bırakma…
Cinayetim olacaksın sen ey körelmemiş nefsim!

Bir yerlerde hep başka biri olma isteği
Vahşi bir kurgu hatasından başka ne olabilir ki?

Yasin Onat

Öncekiler

2008-01-20T07:17:00.000-08:00

soğuk bir kış günüydü hatırlıyorum evet
vakt-i ikindi ya da akşama ulanmış bir zaman dilimi belki
omuzlarımdan saçlarım dökülüyordu yere.
ne garip uzun da değildi hayallerim hakikatle yüzleşince.
erkendi, hazırlıksızdım her şeye...
düşünüyor muydum yoksa düşlüyor muydum
bilememiştim o zaman, an ile anlatmanın bir önceki olduğunu.
bir duvar kenarında oturmuş kendimi soruyordum
yoldan geçen uzun kanatlı kuşlara
martılar çatı katlarında aheste aheste yalpalarken...evet kederliydim ve aklımın üzerindeydi gökyüzünün bulutları.
sahi gökyüzü ne kadardı buradan bakınca
ve bir evi var mıydı yağmurların bulutlardan başka?

bir sonraki'ne kapıyı açmadan
açmadan arayı bir öncekiyle, tam da şimdi işte:
açıyorum pencereleri
ki buradan görmek ne güzel
bilmekle yetinmediğim her şeyi...

sabırlıydım biraz daha evet!
dile gelmeyenleri nefesimle tutacak kadar.

Yasin Onat

Nisan Akşamları

2007-12-20T09:49:00.000-08:00

Ah.. bilmezsin sen ey sevdiğim

İstanbul bir Nisan akşamı ne de uçarıdır

Rüzgarı hissedersin ellerinde efil efil

Yağmur yağmış gibi pencerelerde insanlar

Tren sesleri kulağından bir kuş gibi geçer

İçin için sızlar annelerin yürekleri

Çünkü sokaklar vurgun yeridir akşamları.

Y.O

İçimdeki Deli

2007-12-20T09:36:00.000-08:00

Ben en son bir deliye içimde rastladım.

Sesini yükselttikçe sesim kısıldı.

Rastladım...

En çok sesim acıdı.

Y.O

KAYBEDİLMİŞ BİR KÜNYE

2007-11-25T08:06:00.000-08:00

En son bitmesiyle başlar boğaza düğümlenen her cümle
İlmektir kimine göre bağlanan, kimine göre ise yine kendisi
Rüyalar görür bu yüzden gündüz ile gece arasında
Ve sırası gelince öne çıkar tam tekmil
boynunda bronz bir künyeyle..

Örüyor geceyi ağaçların yapraklarını saran kartaneleri
Postallar beyazlar içinde..

Fotoğraflar sararmış ve anılar

anılar bir yara gibi dökülmekte gövdemden…
Zaman, örselenerek doğuyor güneşin ardından
Şafak her yüzde başka başka izler bırakırken
günbatımında hep aynı ifade: Demlenmiş bir hüzün!

Şeffaf bir aynaya basıyor isimlerin ağırlığı
Kırılmaktansa esniyor yere doğru.

Suya yazılmadı isimlerimiz; uçup gidecek değil
Sayfaları sararmış eski bir kitabın satıraralarında koybolacak da değil..
Ne var ne yoksa isimler üzerinde
tartamaz onu ne başka bir isim ne de ağırlık ölçüm birimleri.

Gökyüzünde renkler akıyor kendini damıtır gibi
Leylak desem değil, karanfil desem değil, gül desem hiç değil
Payına düşeni alıyor dünya ve herkes fazlasıyla

El değmeden nasıl durulanır ki yaşamak
Efsunlu şarkıları hesaba katmazsak..

Yasin Onat

Anlatmak yetmezken

2007-11-25T07:35:00.000-08:00

Anlatmak yetmezken,

bir çamaşır ipinin mandalla olan bağını

ve okyanusları içip yine de susayışımı yaşamaya

içinde maziye daldığım bir mazi var.

Tekrarını göremediğim yağmurları

yalınayak yürüdüğüm karlı sokakları

ve güneşin de gölgesi olduğunu hatırlayışlarım.

Büyüdük ve çok üşüdük Rabbim.

Büyüdük ve yalnızız hâlâ...

Yasin Onat

Hasrete Açılan Kapılar

2007-10-09T14:42:00.000-07:00

Biz unutsak da unutulmayacak, bizi biz yapan, bizden, bize dair "her şey" olmasa da bizle irtibatlanacak ve hatırlanacak, hasretleri, bir kapının açılıp kapanması gibi buyur edip sonra yolcu edebilen esmer bir yüzümüz var bizim.

Eksi Toprak

2007-07-27T04:00:00.000-07:00

Yırtıp atıyor bir zamanlar söylediği yaman sözleri
dudağından kanatarak.
Kanatarak geçmişini alevlenen gözleriyle
Bağırıyordu ihtiyar kadın yol kenarında avazı çıktığı kadar
Sıfırdı oysa yalnızlık hanesi gençliğinde.

Bilseydi yanında bir ses gibi duran ağacın
yıllardır hiç belini bükmediğini
o zaman anlayabilirdi, yoktu çünkü bir ağacın
yalan söyleyebileceği ikinci bir dili
ne de unutabileceği bir günahı…
Teyit edilmiş her nisyanın malumatıyla
Sakınmak heykel gölgelerinden, toz tutmuş tenlerin
vakti evvelde eskiyen libaslarına
neler vaat etmeli insan kendine, kendini bulursa?
Gördüm. Baharı olmayan bir yaz ne yaparmış insana
elde olmayınca.
Duydum. İsmimi geçmişe adayan
ve bir sır gibi fısıldayan ben değilmişim aslında.

Yıpranıyordu restore edilmemiş evler gibi
Rüzgâra tutulmuş penceresiz evler gibi
Bedenlere saplanmış, sanki toprağa hükmeden kılıçlar gibi
Bir gül yaprağına yaslanan tarihsiz çocuklar…

Koyu kahverengi gözleri bir âmâ’nın, yansıyordu
her gün baktığı siyah beyaz hayat duvarına
Eskidendi demeye dilim varmıyor
Toprak insan kokarmış el değmeyince elbet aslına !
Şimdi bir duvar dibindeyim, soğuk ve yılgın duvarlar dibinde.
- mühim değil mesafesi -
Herkesin arkasında biraz saklandığı kadar.

Herkes bir duvar, herkes yol
sabahları akşamlara bağlayan
Enine boyuna toprak bir gün
kabına hiç sığmayan.
Ve eksiğiyle müsemma her insan tekrarların burgacında
Kuşandım ele avuca sığmayan eksikliğimi
Yürüyorum kendimle diğerleri arasında.

Yasin Onat
27 Haziran 2007 Çarşamba

Kalan

2007-07-04T08:22:00.000-07:00

Sessiz yürüyorsun ve rüzgar gibi ani Adımların ah.. bir şey söyler gibi
Yürüdükçe sen bir bahar meltemi geçiyor yanaklarımdan
Erguvanları kokluyorum akşamların gölgesinde
Kalmak, soğuk kaldırım taşlarında..
Daha uzaktır, seni uzun uzun beklemek
Uzayın bitmeyen sonuna gitmekten

Hissetmekle başlıyor her şey aslında
Uzak ve yakın..
Kimin için değişir ki mesafe olmasa?

Ah.. adımların uzaklara götürür ruhumu
Bırakır da kuytu bir köşede dönüp bakmaksızın gidersin
Gidersin.. çünkü kalmak yakışmaz tedirgin olana
Anlamıştım uykularımın kaçmış olmasından
Ben kalıyorum burda çünkü rüzgarın da burada kaldı..

Y.O

Saklı Şehir

2007-04-21T13:12:00.000-07:00

Aldığım ve verdiğim her nefesin birazında
kimi sözlerin sonradan acıtan pişmanlığında
varla yok arası her derin boşluğun siyahında
gidip geliyorum kendimde bulduğum tüm hatalarla
ve sonrasında her hatanın, bedeli ödenmiş
duygularla ayakta duran her insanın vicdanında
mevsimlerle dondurulmuş rüyalar sarar benliğimi
mevsimler aah mevsimler...

Tarihe gömülecek ve yeniden dirilecek
ân'lar ve anılar...
yokluğunu bir ân'ın varlığıyla bilemek her yeni anıyla
içinde rüyalardan geriye kalan bir gökyüzü
sımsıkı tutunduğum bir el olur zaman
ki zaman tacirleri kör gözlerini
elleriyle oğuşturuyorken
değiyor yağmurun muştulu kokusu
mahmur gözleriyle yeni uyanmış bir çocuğun tam alnına...

-İkindi vakitleridir uçurum kenarlarında sessizlik-

İnanırsam sana ille de ey saklı şehir
içimden başka yer yok seni saklamaya
seni saklasam da kalın elbiselerle yarınlara
bulur seni ellerinde büyüteçleriyle
karanlığa saplanmış zaman tacirleri.

ve şakla şimdi
bir gün sakladıkların kalacak yalnız heybenin içinde.

Yasin Onat

Burası Şimdi Bir İnsan; Henüz doğmuş gibi bakıyor ama kurtulamamış yaşamanın acısından...

2007-04-18T11:29:00.000-07:00

Bilmiyorum ne yok bende. Bir bilsem belkide oradan çıkarım yola. Uzun yolların keyifsiz yolcuları nasıl tedirginse gitmekten; ben de öyle tedirginim kalanlarla olmaktan. Elzem çünkü olmayan şeyi olanla kıyaslamak ve gitmekle kalmak arasında yaşamak. Daha zor, insanın olanla olmayanı tartması. Sanırım ve hatta sanmasam da zor olan olması gerekendir....

Y.O