Sosyal

Paylaş

16 Ocak 2009 Cuma

Susamı Dökülmeyen Simit

Nice güneşler batmıştır çamlıcanın
serinliğinde
bu ilk olmalı simitle çayın
konuştuğu.
dost acı söyler de hasta olmaz mı hiç?
yeşil rengin mavideki visalinde...

Kalk gidelim!..
yetişiriz şu yetim kuşun hızına
susamı dökülmeyen simit
gördün mü bak nerede
güneş kollarını sardı simit'e
sardı kollarını güneş susamlara...

Bir nefes daha bitti
ve kuşlar da uçtu mavi evlerine
göç, kiminle esti gitti
Burası zamanlardan zaman Çamlıca.

Durgunlaşınca gökyüzü
mavi sorular soruyorum kendime
sorular aynı, harfler ve kelimeler aynı
aynı kelimeler hep değişiyor bende.

Kalem: elimde rüzgarı olmayan bir pervane
harflerin gölgesinde kaybolmasın diye
bir mum yakıveriyorum ellerine.

Bu hangi baharı, üsküdarı sevmenin
durgun yeryüzü, dalgalanan insanlar
ve susamı dökülmeyen simit
burası zamanlardan zaman çamlıca...

Y.O

1 yorum:

Şiir dedi ki...

.........